Një baladë e pastër emocionale, ku Mengoni rrëfen ndjesinë e të ndierit bosh në një ditë që duket si të gjitha të tjerat. Zëri i tij i butë dhe i fuqishëm njëkohësisht përcjell një vetmi të heshtur, një mall për dikë që mungon. Kënga është reflektive, intime, dhe të lë me atë ndjenjën që edhe ditët “e zakonshme” mund të mbajnë brenda tyre histori të mëdha.
E njohur nga soundtrack-u i “Django Unchained”, kjo këngë ka një melankoli që duket sikur rri pezull në ajër. Elisa këndon me një butësi të brishtë, ndërsa teksti flet për dikë që ende e ndjen, ende e pret, ende nuk e ka lënë të shkojë. Tingujt minimalë dhe atmosfera filmike krijojnë një ndjesi kujtese të ngrohtë, gati të paartikuluar, por shumë të fortë.
Një këngë optimiste dhe plot dritë, ku Erosi sjell të njëjtin stil të tij karakteristik – melodik, i sinqertë dhe i pa komplikuar. Tema është dashuria që të shpëton, që të rinxon, sikur një engjëll që rri pranë teje kur ke më shumë nevojë. Ritmi është i gëzueshëm, refreni është ngjitës dhe sjell energjinë e atyre momenteve kur jeta bëhet sërish e lehtë.
