Muajin e kaluar, Wall Street Journal publikoi një artikull me titull: “Epoka e Nënës Tigër ka përfunduar. Tani vjen Nëna Beta.” Artikulli i referohej një trendi të fundit në TikTok, ku shumë nëna po refuzojnë modelin e prindërimit intensiv dhe të kontrolluar në çdo detaj, duke zgjedhur një qasje më të relaksuar.
Kundërpërgjigje ndaj prindërimit “helikopter”
“Nënat beta” po reagojnë kundër një tendence që nisi në fillim të viteve 1990. Në atë kohë, shumë prindër, veçanërisht nënat, u bënë tepër të përfshirë në jetën e fëmijëve, nga frika se ata mund të mbeteshin pas bashkëmoshatarëve në një ekonomi gjithnjë e më konkurruese dhe të bazuar te dijet.
Rezultati ishte shfaqja e të ashtuquajturve “prindër helikopter”, të cilët ndërhyjnë vazhdimisht në jetën e fëmijëve, sidomos në arsim dhe aktivitete që lidhen me arritjet personale.
Një prind helikopter përpiqet të largojë çdo pengesë që fëmija mund të hasë, me qëllimin për ta ndihmuar të ketë sukses. Zakonisht këta prindër janë të arsimuar, me burime të mira dhe me qëllime të sinqerta: duan t’i mbrojnë fëmijët nga vështirësitë dhe t’u krijojnë sa më shumë mundësi.
Megjithatë, pavarësisht qëllimeve të mira, studimet tregojnë se fëmijët e prindërve helikopter nuk kanë domosdoshmërisht rezultate më të mira në shkollë. Përkundrazi, ky stil prindërimi lidhet me performancë më të ulët akademike, motivim të bazuar më shumë te shpërblimet sesa te dëshira për të mësuar, si dhe tendencë për të shmangur sfidat.
Një analizë e fundit që përfshiu mbi 200 studime tregoi gjithashtu se prindërimi helikopter lidhet me nivele më të larta ankthi tek fëmijët.
Trendi i “nënave beta” duket se vjen edhe si reagim ndaj lodhjes që sjell puna e padukshme e prindërimit. Shumë nëna po refuzojnë planifikimin e tepërt, axhendat e mbushura dhe nevojën për të menaxhuar çdo aspekt të jetës së fëmijëve.
Në vend të kësaj, ato po zgjedhin më shumë pavarësi për fëmijët dhe pranimin e faktit se rrëmuja, gabimet dhe papërsosmëria janë pjesë normale e jetës. Për to, prindërimi “mjaftueshëm i mirë” është më i shëndetshëm sesa përpjekja e vazhdueshme për përsosmëri.
Kjo qasje duket plotësisht logjike. Por a është vërtet diçka e re?
Në fakt, ideja ekziston prej dekadash
Që në vitet 1960, psikologia Diana Baumrind identifikoi disa stile të ndryshme prindërimi.
Prindërit autoritarë, sipas saj, ngjanin shumë me prindërit helikopter të sotëm: kishin standarde shumë të larta për sjelljen e fëmijëve dhe ushtronin kontroll të madh mbi ta, duke u lënë pak hapësirë për autonomi.
Në anën tjetër ishin prindërit autoritativë. Ata ishin mbështetës, kishin pritshmëri të arsyeshme, por ndërhynin më pak në jetën e fëmijëve. Mbi të gjitha, ata ishin fleksibël dhe bëheshin gradualisht më tolerantë me rritjen e fëmijëve.
Baumrind zbuloi se fëmijët e këtyre prindërve ishin më të ekuilibruar emocionalisht, më të pavarur dhe më të aftë për t’u integruar në shoqëri.
Po në të njëjtën periudhë, pediatri dhe psikoanalisti britanik Donald Winnicott krijoi termin “nëna mjaftueshëm e mirë”. Ai vuri re se fëmijët përfitojnë kur shohin prindërit të bëjnë gabime.
Sipas tij, fëmijët zhvillojnë aftësi më të mira përballimi kur prindërit janë të besueshëm dhe të përgjegjshëm ndaj nevojave të tyre, por jo të përsosur. Nëse prindërit përpiqen të mos gabojnë kurrë, fëmijët humbasin mundësinë për të mësuar se si të përballen me gabimet dhe si të rimëkëmben pas tyre.
