Mesatarisht, njerëzit që janë më pak fizikisht aktivë kanë tendencë të jenë më të zgjuar se njerëzit fizikisht aktivë, sipas një studimi të botuar në “Journal of Health Psychology”. Studiuesit madje zhvilluan një përshkrim të sofistikuar për “dembelizmin” ata e quajnë atë “nevoja për njohje”. Njerëzit që kanë këtë tipar dëshirojnë mënyra të strukturuara dhe të arsyetuara për të parë botën, dhe shpesh ndjekin aktivitete që ofrojnë stimulim intensiv mendor, siç janë stuhia e ideve ose debati. Të dhënat zbuluan se ata me një IQ të lartë mërziteshin më rrallë, duke i bërë ata të jenë më pak aktivë dhe të kalojnë më shumë kohë duke menduar.
A janë njerëzit dembelë vërtet më të zgjuar dhe më të suksesshëm?
Kjo sigurisht nuk shkon mirë. Por një pjesë e problemit mund të ketë të bëjë me mënyrën se si e shohim vetë dembelizmin. Është shumë e mundur që gjërat që i shoqërojmë me përtacinë në fakt nuk janë aq tregues të përtacisë.
Bill Gates është cituar shpesh të ketë thënë:
Unë gjithmonë zgjedh një person dembel për të bërë një punë të vështirë, sepse një person dembel do të gjejë një mënyrë të lehtë për ta bërë atë.
Nëse Gates e tha këtë në radhë të parë është e dyshimtë, por citimi përsëritet dhe kjo sepse ka njëfarë të vërtete në të.
Dembelizëm i rremë
Michael Lewis, autori më i shitur i “Moneyball” dhe “The Big Short”, nuk është gjë tjetër veçse i zgjuar dhe i suksesshëm, dhe ai nuk është shmangur nga të qenit dembel. Në fakt, ai ia atribuon shumicën e suksesit të tij drejtpërdrejt dembelizmit.
Dembelizmi im shërben si një filtër
tha ai dikur në një intervistë me Ryan Smith, CEO të kompanisë së anketave online Qualtrics.
Diçka duhet të jetë vërtet e mirë përpara se të vendos të punoj mbi të.
Elon Musk, Albert Einstein dhe Steve Jobs i kanë të gjitha këto tipare të përbashkëta.
