Në shumë kultura dhe tradita, ka një tendencë që t’i japim vlerë roleve tradicionale të gjinive në marrëdhënie, ku burrat shpesh preferojnë femra më të nënshtruara. Kjo ndikon jo vetëm në dinamika sociale, por edhe në mënyrën si ndodhin zgjedhjet për partnerët. Megjithatë, përveç këtij koncepti, ka edhe një fenomen tjetër të rëndësishëm: prirjen e njerëzve për të kërkuar partnerë që pasqyrojnë nivelin e vetëbesimit të tyre.
Një prej teorive që po shqyrtohet është se meshkujt kanë tendencë të preferojnë femra që janë më të nënshtruara, sepse kjo ndihmon në ruajtjen e një dinamike tradicionale të marrëdhënieve, ku ata ndihen më dominues. Nga ana tjetër, gratë shpesh tërhiqen nga burra që janë më të fuqishëm dhe dominues, të cilët mund t’i ofrojnë siguri dhe udhëheqje.
Nëse i shohim këto preferenca në një këndvështrim matematik, mund të argumentohet se gratë që shfaqin një nivel më të lartë nënshtrimi kanë më shumë mundësi për të gjetur partnerë. Kjo është për shkak se burrat priren të kërkojnë gra që pasqyrojnë një nivel më të ulët vetëbesimi dhe që i japin atyre mundësinë të kryesojnë në marrëdhënie.
Për më tepër, kjo preferencë është vërtetuar dhe mbështetur nga disa studime psikologjike dhe sociale, të cilat kanë treguar se burrat shpesh nuk i pëlqejnë gratë që janë shumë më të suksesshme ose të fuqishme se ata, ndërsa gratë preferojnë partnerë që mund të ofrojnë dominim dhe stabilitet. Në këtë kontekst, për shumicën e burrave, martesa me një grua që ka të ardhura më të ulëta ose pozita më pak dominante duket më e preferuar.
Kështu, ndërsa ideali i marrëdhënieve mund të ndryshojë nga një individ në tjetrin, duket se ka një rreth të mbyllur, ku preferencat për dominimin dhe nënshtrimin krijojnë mundësi të shumta për individët që përshtaten me këto rol-models tradicionale.
