Shpat Kasapi u rrit në një familje shumë të embël dhe të ngrohtë. Babai i tij, Naim Kasapi nga Dibra e Madhe, ishte një figurë e respektuar në komunitet; ndërsa nëna, Gjylymsere Ramadani nga Tetova, njihej për butësinë dhe mbështetjen e saj të pashtershme ndaj familjes. Në atë shtëpi mbretëronte një atmosferë e ngrohtë, ku muzika nuk ishte thjesht dëfrim — ishte pjesë e çdo dite, pjesë e identitetit të tyre.
Edhe si fëmijë, Shpatin e karakterizonte ajo energjia e pastër… kishte një dritë që të bënte për vete. Prindërit e vunë re që herët se atë e joshte muzika. Kishte përkushtim, vëmendje, ritëm, dhe intuitë muzikore, gjëra të cilat e diferenconin nga fëmijët e tjerë. Dhe kështu nisi udhëtimi. Festivale për fëmijë, skena të vogla, prova, emocione, duartrokitje. Aty ku një fëmijë e kupton se ç’do të thotë të jesh i lirë. Muzika u bë mënyra e tij për të shprehur gëzimin… po ashtu edhe brishtësinë.
Viti 1998. Tetovë. Festivali “Bletëzat ‘98”. 13 vjeç, Shpat Kasapi del në skenë — dhe fiton çmimin e parë. Për atë moshë, një fitore e tillë nuk ishte vetëm një trofe… ishte një shenjë e fortë që i thoshte një artisti të vogël se “Ti ke lindur për këtë gjë”. Por fati, për ironi, shpesh e bashkon gëzimin me dhimbjen, krah për krah. Pikërisht rreth asaj periudhe, Shpati humbi babain e tij. Vetëm 13 vjeç… në një moshë kur njeriu ka nevojë më shumë se kurrë për mbështetje. Një humbje që e theu… por po ajo humbje e lidhi edhe më shumë me muzikën. Ai vetë e ka rrëfyer vite më vonë: “muzika ishte shpëtim”. Ishte çelësi për të rifituar veten, për të mos u mbyllur, për të mos u dorëzuar. Dhe ndoshta kjo e shpjegon pse këngët e tij përcillnin gjithmonë një ndjenjë të veçantë, një përzierje mes gëzimit dhe mallit, dritës dhe dhimbjes.
Sot, kur njerëzit flasin për të, nuk përmendin vetëm muzikën. Përmendin edukatën, qetësinë, buzëqeshjen, mënyrën si i trajtonte njerëzit. Ai la një dritë të vogël pas — djalin e tij — dhe një dritë të madhe që vazhdon përmes këngëve. Sepse muzika e Shpat Kasapit ende bashkon njerëz, ende këndohet, ende bart emocione, njësoj si ditën që doli. Ai ishte artist për çerek shekulli, por njeri i mirë në çdo ditë të tijën. Dhe kjo, ndoshta, është trashëgimia më e vështirë për t’u arritur.
