Në një kulturë që glorifikon angazhimin e vazhdueshëm dhe kalendarin plot, ideja e të mosbërit asgjë mund të duket si humbje kohe. Por çfarë ndodh kur i japim vetes leje për të ndalur? Për të mos qenë të zënë, për të mos pasur një qëllim të menjëhershëm? Pikërisht atëherë fillon rikthimi i kontrollit të brendshëm.
Arti i mosbërjes nuk është një akt pasiviteti, por një zgjedhje aktive për të rikuperuar energjinë, për të dëgjuar trupin dhe për të lejuar mendjen të shpërndahet pa presion. Nuk ka të bëjë me përtacinë, përkundrazi, është një formë e thellë mirëqenieje mendore.
Në kulturat lindore, sidomos në Japoni dhe Kinë, “wu wei” ose “non-action” është një parim i lashtë që fton në veprim të natyrshëm dhe jo të detyruar. Në kontekst modern, kjo mund të përkthehet në një mëngjes pa alarme, në qëndrimin për disa minuta duke parë qiellin, apo thjesht në moshapjen e telefonit për një orë të tërë.
Pushimi i vërtetë nuk është gjithmonë gjumë. Është ndalimi i zhurmës së brendshme. Është zgjedhja për të mos qenë në garë. Në ato momente të “zbrazëta”, truri ndriçon, ndjenjat pastrohen dhe kreativiteti merr frymë. Arti i mosbërjes është rebelim kundër një bote që na do gjithmonë aktivë. Është një akt i vetëdijshëm për të thënë:
Sot, dua thjesht të jem.
