Një qenushe mini dachshund, me emrin Valerie u zhduk gjatë një udhëtimi kampingu në Ishullin Kangaroo dhe më pas, mbijetoi 529 ditë e vetme në “zonat e egra” australiane. Shpëtimtarët kaluan muaj të tërë duke u përpjekur ta kapnin, të habitur që një qen shtëpie kaq i vogël kishte përballuar gjarpërinj, vapë dhe grabitqarë të egër.
Disa mendojnë se ajo është ushqyer me kafshë të ngordhura në rrugë; të tjerë besojnë se dikush e ka ushqyer, pasi askush nuk mund të shpjegojë se si ajo qëndroi gjallë gati një vit e gjysmë në një nga peizazhet më të ashpra në botë. Kur më në fund u kap duke përdorur një kurth për ta joshur me lodrat e saj dhe rrobat e pronarit, veterinerët zbuluan se ajo ishte në formë dhe mirë duke mbyllur një nga historitë më të pabesueshme të mbijetesës së kafshëve shtëpiake të dokumentuara ndonjëherë.
Në një kohë kur shëndeti mendor po merr gjithnjë e më shumë vëmendje, kafshët janë bërë aleatë të pazëvendësueshëm për mirëqenien tonë. Jo rastësisht, termi “terapi me ndihmën e kafshëve” është tashmë pjesë e literaturës psikologjike dhe mjekësore. Ndërsa qentë dhe macet njihen si miqtë tanë më të afërt në këtë fushë, gjithnjë e më shumë studime dhe eksperienca tregojnë se edhe kafshë të tjera nga kuajt e deri tek bletët mund të shërbejnë si terapistë emocionalë.
Ndryshimet në sjelljen e qenit gjatë dimrit janë normale, por ka raste kur duhen marrë seriozisht. Shumë pronarë shqetësohen kur vërejnë ndryshime në sjelljet e kafshëve të tyre shtëpiake, një prej tyre është pikërisht ulja e sasisë së ujit që qentë pijnë gjatë muajve të ftohtë. Sipas ekspertëve, kjo është një dukuri krejtësisht e zakonshme, por megjithatë është e rëndësishme të sigurohemi që qentë të mbeten të hidratuar. Kjo sjellje shfaqet sepse trupi i qenit humb më pak lëngje në dimër, ngjashëm me njerëzit që gjatë verës ndjejnë më shumë etje. Veterineri James Greenwood shpjegon se kjo nuk duhet të shkaktojë panik.
