Në botën e marrëdhënieve dhe ndjenjave, ekziston një fenomen i ndërlikuar dhe shpesh i padukshëm: emocionalisht mazokistët.
Këta janë njerëz që, ndonëse duan dashuri dhe lumturi si të gjithë të tjerët, në mënyrë të pavetëdijshme kërkojnë situata që i lëndojnë.
Ekspertët e shëndetit mendor shpjegojnë se mazokizmi emocional shpesh rrënjoset thellë në përvojat e hershme të jetës.
Fëmijëri me dashuri të kushtëzuar, ndjesi të vazhdueshme faji ose mungesë vlerësimi personal mund të krijojnë një model ku dashuria dhe dhimbja ndihen të lidhura ngushtë.
Në mendjen e tyre, të duash do të thotë të durosh, të sakrifikohesh, madje edhe të vuash.
Si mund t’i njohim personat emocionalisht mazokistë?
– Ata qëndrojnë në marrëdhënie toksike, edhe kur dhimbja është e përsëritur.
– Marrin mbi vete fajin për gjithçka, edhe kur nuk janë përgjegjës.
– Kërkojnë në mënyrë të pavetëdijshme refuzimin ose trajtimin e ftohtë.
– E kanë të vështirë të pranojnë dashuri të pastër dhe të qetë – u duket e panatyrshme.
– Ndihen fajtorë ose të padenjë kur gjithçka shkon mirë.
Në rrënjët e kësaj sjelljeje është një përpjekje e heshtur për të “korrigjuar” plagët e së kaluarës: të provojnë se këtë herë, ndoshta, dhimbja do të shndërrohet në dashuri. Por, siç ndodh shpesh, dhimbja vetëm përjetohet sërish.
A ka një zgjidhje?
Po, ka. Hapi i parë është vetëdija – të kuptosh modelin dhe burimin e tij. Më pas, me ndihmën e terapive të fokusuara në marrëdhënie dhe shërimin emocional, këta individë mund të mësojnë se dashuria nuk kërkon vuajtje si provë.
Ata mund të ndërtojnë lidhje të reja ku ndjenja e dashurisë vjen me respekt, qetësi dhe ndërtim të ndërsjellë – jo me lot të heshtur.
Në një shoqëri që ndonjëherë romantizon sakrificën, është jetike të kujtojmë: dashuria e vërtetë nuk kërkon të humbasësh veten për ta ndier. Ajo të ndihmon të gjesh vetveten.
