Një teori e re po hedh dritë mbi mënyrën se si njerëzit e hershëm mund të kenë fituar një avantazh mbijetese ndaj Neandertalëve gjatë një prej ngjarjeve klimatike më ekstreme në historinë parahistorike. Studiuesit në Universitetin e Miçiganit sugjerojnë se okër, një mineral natyral, mund të jetë përdorur nga Homo sapiens si një lloj kremi parahistorik i diellit gjatë një kohe të ekspozimit ndaj rrezatimit diellor rreth 41,000 vjet më parë.
Gjetjet tregojnë për këtë përshtatje si një faktor të mundshëm se pse njerëzit e hershëm modernë duruan, ndërsa Neandertalët u zhdukën gradualisht. Kjo periudhë, e njohur si ekskursioni i Laschamps, u shënua nga një përmbysje e përkohshme e fushës magnetike të Tokës që dobësoi në mënyrë dramatike mburojën mbrojtëse të planetit. Si rezultat, rrezatimi diellor dhe kozmik bombarduan atmosferën, duke intensifikuar ekspozimin UV në rajone të gjera të Tokës.
Ekskursioni Laschamps, i cili ndodhi midis 41,000 dhe 39,000 vjet më parë, bëri që fusha magnetike e Tokës të bjerë në vetëm 10% të fuqisë së saj aktuale. Kjo lejoi grimcat energjetike diellore dhe rrezet kozmike të bombardojnë Tokën, duke rritur ekspozimin ndaj rrezatimit UV nëpër rajonet e mbrojtura më parë. Duke përdorur simulime, studiuesit zbuluan se zonat më të ekspozuara ndaj këtij rrezatimi mbivendosen me vendet arkeologjike që tregojnë rritje të përdorimit të okër dhe shpellave. Okër ka qenë prej kohësh i lidhur me përdorim simbolik, por ka edhe veti të njohura mbrojtëse nga dielli kur aplikohet në lëkurë. Përdorimi i tij në rritje gjatë kësaj periudhe mund të mos ketë qenë thjesht estetik ose ritual por praktik dhe i nxitur nga mbijetesa.
Përveç përdorimit të okër, gjetjet arkeologjike nga e njëjta kohë tregojnë dëshmi të veglave të qepjes dhe gjilpërave, duke treguar për prodhimin e veshjeve të montuara që do të kishin ofruar mbrojtje të mëtejshme kundër ekspozimit diellor. Ndërkohë, popullsitë e Neandertalit të cilëve u mungonin inovacione të ngjashme teknologjike dhe kulturore ishin tashmë në rënie.
