Në një epokë ku stresi dhe ankthi janë bërë të zakonshme, shkencëtarët po zbulojnë se një shëtitje në natyrë mund të jetë më e fuqishme sesa mendohej më parë. Një studim i fundit i publikuar nga Universiteti i Stanfordit zbuloi se:
Njerëzit që ecin për 60 minuta në një mjedis natyror (si pylli apo parku), përjetojnë një ulje të ndjeshme të aktivitetit në pjesën e trurit të lidhur me mendimet negative dhe ruminimin.
Përveç aspektit psikologjik, ndikimi në trup është po aq mbresëlënës. Ekipi hulumtues përdori pajisje biometrike për të matur rrahjet e zemrës dhe variabilitetin kardiak. Rezultatet treguan se kontakti me natyrën ul ritmin e zemrës dhe rrit elasticitetin emocional, një tregues kyç për shëndetin mendor.
Por pse ndodh kjo?
Sipas neuroshkencëtarëve:
Pamjet vizuale të gjelbërimit dhe zhurmat e natyrës si cicërimat apo rrjedha e ujit, aktivizojnë sistemin parasimpatik, pjesën qetësuese të sistemit nervor. Ky efekt është aq i fuqishëm sa disa mjekë në Mbretërinë e Bashkuar kanë nisur të përshkruajnë kohë në natyrë si terapi shtesë për pacientët me depresion ose ankth.
Ndërkohë, vendet urbane të ngarkuara nuk prodhojnë të njëjtin efekt. Në të kundërt, ato stimulojnë sistemin simpatik, “lufto ose ik”, duke rritur stresin. Në të ardhmen, terapitë e lidhura me natyrën mund të bëhen pjesë e protokolleve të trajtimit, përkrah medikamenteve. Njëkohësisht, ky zbulim po shtyn planifikuesit urbanë të rishikojnë rëndësinë e hapësirave të gjelbra në qytet. Ky është një kujtesë e fortë që natyra nuk është vetëm bukuri – por një mjet i fuqishëm për shërim dhe mirëqenie.
