Vetmia shpesh shoqërohet me ndjenja të vetëvlerësimit të ulët. Shumë njerëz ndihen të papërshtatshëm, sepse askush nuk i inkurajon apo nuk u tregon se sa vlejnë, gjithashtu sepse, duke qenë vetëm, besojnë se nuk janë të mjaftueshëm për të tjerët. Trishtimi dhe melankolia, për fat të keq, shkojnë gjithmonë dorë për dore, veçanërisht tek njerëzit që ndihen vetëm. Megjithatë, kur vetmia shkaktohet vetëm nga faktorë të jashtëm, gjendja shpirtërore është viktima e parë e kësaj situate. Dëshira për të mos dashur të shkojë në punë, apatia ndaj hobive dhe oreksi i dobët, janë të gjitha këmbanat e alarmit që duhet të na bëjnë të kuptojmë se si është në të vërtetë personi në krah tonë.
Aftësia e parë që duhet të tregojmë është të dëgjojmë. Të mos e detyrojmë të nxjerrë në pah ndjenjat e tij/saj; mund të jetë e dobishme, sigurisht, por e dëmshme nëse ofendojmë ndjeshmërinë e të tjerëve, duke rrezikuar të mbyllim në vetvete edhe më shumë njeriun e dashur. Me dëgjimin vjen edhe prania dhe pjesëmarrja në jetën e tjetrit. Mos e lini të qetë në momente të vështira. Ndarja e këtyre momenteve është funksionale në rrugën e hapjes ndaj të tjerëve.
Faktori i tretë është inkurajimi. Njerëzit e vetmuar priren të humbasin besimin në vetvete, duke menduar se vlejnë më pak se të tjerët, një arsye që, për ta, është shkaku i izolimit që po përjetojnë. Kujtoju atyre vlerën e tyre, në punë, si miq, si partnerë, kujtoju atyre se kanë një qëllim dhe se janë të dobishëm për njerëzit e tjerë. Bëjini të ndihen të mirëpritur, lejojini të integrohen në familjen, mikun apo mjedisin e punës. Zgjidhni një aktivitet për të bërë në shoqëri, por gjithashtu u jepni atyre një nxitje për të bërë aktivitete vetëm, të tilla si shkuarja në palestër, leximi i një libri, shikimi i një filmi. Është gjithashtu e rëndësishme të normalizojmë kohën që kalojmë vetëm.
Në një botë të zhurmshme, ku angazhimet, njoftimet dhe pritshmëritë sociale nuk ndalen kurrë, ideja për të kaluar kohë vetëm shpesh shihet si diçka negative, një tregues i mungesës së jetës sociale apo të vetmisë. Por në të vërtetë, aftësia për të qenë rehat me veten është një nga format më të thella të mirëqenies emocionale dhe pjekurisë personale.
