Një mendim shumë i përhapur në shoqërinë tonë është se lumturia do të vijë kur problemet të zhduken. Megjithatë, kjo mund të bëhet një kurth mendor. Psikologu Javier Schlatter, nga Klinika e Universitetit të Navarrës, paralajmëron se kjo qasje çon në pakënaqësi të vazhdueshme. Arsyeja është e thjeshtë, pasi problemet nuk zhduken plotësisht, sepse ato janë një pjesë e pashmangshme e jetës. Nga kjo perspektivë, shtyrja e idesë së të qenit i lumtur nënkupton gjithmonë të jetosh në modalitetin e pritjes, sikur mirëqenia të ishte një qëllim i ardhshëm dhe jo një përvojë e mundshme në të tashmen. Rezultati është një ndjenjë kronike se nuk është kurrë koha e duhur për t’u ndjerë mirë.
Shtyrja e lumturisë është një gabim i madh
Një nga gabimet më të zakonshme, sipas Schlatter, është të biesh në atë që mund të quhet ‘kurthi i përsosmërisë’. Ideja se duhet të zgjidhësh gjithçka së pari dhe pastaj të lejosh veten të jesh i lumtur. Kjo qasje jo vetëm që është joreale, por gjeneron edhe frustrim. Jeta përfshin vështirësi të tilla si humbja, sëmundja, pasiguria ose kriza personale. Të presësh që ato të zhduken para se të fillosh të shijosh veten do të thotë të heqësh dorë nga mirëqenia për periudha të gjata kohore, apo edhe për një jetë.
Prandaj, specialisti propozon një ndryshim qasjeje bazuar në të kuptuarit e lumturisë si diçka të pajtueshme me problemet, jo si mungesë të tyre. Në vend që të kërkohet një gjendje ideale pa konflikt, bëhet fjalë për të mësuar të jetohet me kuptim edhe në kontekste të papërsosura. Në këtë linjë, ai bën dallimin midis optimizmit dhe shpresës. Optimizmi naiv mohon vështirësitë; shpresa aktive, nga ana tjetër, njeh realitetin, por kërkon kuptim brenda tij. Kjo e fundit është ajo që lejon që mirëqenia afatgjatë të mbahet.
Katër shtyllat për të qenë i lumtur
Për ta vënë këtë ide në praktikë, qasja e Schlatter bazohet në katër shtylla themelore që ndihmojnë në kultivimin e lumturisë në jetën e përditshme. E para është pushimi. Të flesh mirë dhe të respektosh ritmet e trupit jo vetëm që përmirëson shëndetin fizik, por edhe stabilitetin emocional dhe aftësinë për t’u përballur me problemet.
E dyta është hapja ndaj të tjerëve. Izolimi tenton të amplifikojë shqetësimin, ndërsa marrëdhëniet shoqërore veprojnë si një amortizator emocional. Ndarja, kërkimi i ndihmës ose thjesht lidhja zvogëlon barrën mendore. E treta është një ndjenjë humori. Nuk është çështje injorimi të problemeve, por vendosja e tyre në perspektivë. Aftësia për të qeshur na lejon të distancohemi dhe të zvogëlojmë intensitetin emocional. Së fundmi, transcendenca. Gjetja e një qëllimi ose kuptimi më të thellë në jetë ndihmon në kontekstualizimin e vështirësive. Kur përvojat kanë kuptim, madje edhe vuajtja, ato mund të integrohen në një mënyrë më të shëndetshme.
