Zakoni i bartjes së vellon nga nusja është një prej atyre traditave që shoqëron çdo dasmë, por që ka një histori shumë më të lashtë dhe më pak romantike se sa mund të mendojmë.
Kjo traditë daton që nga koha e romakëve, kur femrat mbuloheshin nga koka deri te thembrat me pëlhurë të kuqe, e cila kishte një funksion më të theksuar se sa thjesht një element estetik.
Në atë periudhë, velloja kishte për qëllim të mbroste nusen nga shpirtrat e këqij, duke e paraqitur atë si një figurë që do të frikësonte dhe largonte çdo ndikim negativ.
Përmes këtij simbolizmi, nusja mund të shmangte mallkimet që mund të hidhnin kundërshtarët e saj dhe të çiftit.
Me kalimin e kohës dhe ndryshimin e modës, velloja ka ruajtur funksionin e saj si mbrojtje, por gjithashtu është bërë një aksesor i rëndësishëm për të krijuar efektin e bukurisë dhe misterit në momentin e kurorëzimit.
Disa kultura, si ajo hebraike, e ruajnë këtë traditë me një kuptim të veçantë, ku velloja simbolizon që dhëndri nuk martohet me nusen vetëm për pamjen e saj fizike, por për dashurinë dhe angazhimin e thellë.
Megjithatë, në shumicën e kulturave moderne, velloja ka marrë një rol më shumë estetik, duke e bërë nusën të duket si një figurë përrallore në ditën e saj të veçantë.
Ajo është një pjesë e rëndësishme e pamjes së saj, një detaj që thekson bukurinë dhe shpërfaqet si një simbol romantik i dasmës.
