Dashuria romantike ka qenë prej shekujsh një nga misteret më të mëdha njerëzore. Përse mes miliona njerëzve në botë, truri ynë lidhet emocionalisht me një person të vetëm? Përgjigjja, sipas shkencëtarëve, nuk është vetëm çështje kimie apo fati, por një kombinim kompleks i biologjisë, psikologjisë dhe përvojave personale.
Studimet në neuroshkencë kanë treguar se faza e parë e dashurisë romantike aktivizon zona specifike të trurit që lidhen me shpërblimin, motivimin dhe varësinë emocionale.
Një nga studimet më të njohura, i realizuar nga studiuesja “Helen Fisher në Universitetin Rutgers”, përdori imazheri të trurit (fMRI) për të analizuar njerëzit që ishin në fazat e para të dashurisë.
Rezultatet treguan se kur pjesëmarrësit shikonin fotografinë e personit me të cilin ishin dashuruar, aktivizoheshin zona si nucleus accumbens dhe zona ventrale tegmentale (VTA), të cilat lidhen me dopaminën, neurotransmetuesin që krijon ndjenjën e shpërblimit dhe motivimit.
Kjo shpjegon pse një person i dashuruar mund të ndihet jashtëzakonisht i lumtur vetëm nga një mesazh, një takim apo një kujtim i partnerit. Truri e përpunon praninë e atij personi si diçka me vlerë të jashtëzakonshme.
Por pse pikërisht ai person?
Psikologët shpjegojnë se zgjedhja romantike ndikohet nga disa faktorë: ngjashmëria në vlera, mënyra e komunikimit, përvojat e përbashkëta, tërheqja fizike dhe ndjenja e sigurisë emocionale.
Sipas teorisë së lidhjes (Attachment Theory), njerëzit shpesh tërhiqen nga persona që aktivizojnë modelet e tyre emocionale të krijuara gjatë fëmijërisë.
Pra, dashuria nuk është vetëm “zemra që zgjedh”. Është një ndërveprim i ndërlikuar mes trurit, historisë personale dhe nevojës njerëzore për lidhje.
