Astrologjia perëndimore dhe ajo kineze janë si dy lista këngësh: ndoshta të dyja ju ndihmojnë të kuptoni gjendjen tuaj aktuale shpirtërore, por luajnë zhanre krejtësisht të ndryshme. Vetëm për t’ju dhënë një ide:
Në Perëndim, ne mendojmë për 12 shenja të lidhura me ditën dhe muajin e lindjes, me tituj si Luani ose Peshorja. Në Kinë, ata ndërrojnë marshin: çdo vit, një kafshë, nga Dragoi te Dhia, ju zgjedh si yllin e kalendarit. Dhe ato përfshijnë gjithashtu elementin: zjarrin, tokën, metalin, ujin, drurin. Një koktej interesant. Simbolet? Këtu, kalojmë nga klasikët si Demi te heronjtë e përrallave lindore: Miu, Gjarpri, Tigri.
Surpriza e madhe? Gjithçka ndryshon: mënyra se si e shohim personalitetin, si e “parashikojmë” të ardhmen, si e mbështjellim rastësinë në një shpjegim që mban së bashku fragmentet e ditëve, të mira dhe të këqija.
Disa shembuj për të hyrë direkt në temë:
Në astrologjinë perëndimore, shenjat shoqërohen me yjësi në qiell. Ora e lindjes? Vendimtare. Ascendenti shfaqet dhe hapet një botë krejt e re.
Astrologjia kineze, nga ana tjetër, lëviz në një cikël 12-vjeçar, i rrethuar nga një balet periodik elementësh. Asnjë ascendent: këtu, kafshët sundojnë. Miu mund të jetë zjarri, Lepuri druri. Dhe është një histori krejt tjetër.
Kuptimi i parashikimit ndryshon. Në Perëndim, ne shikojmë psikologjinë e shenjave, përputhshmërinë, humorin javor.
Në Kinë, ne mendojmë për ciklet e jetës, fatin familjar, madje edhe kohët më të mira për biznes ose martesë, gjëra që pothuajse të bëjnë të duash të kontrollosh kalendarin edhe për të larë makinën.
Disa truke interesante për të shmangur konfuzionin:
Kultura perëndimore e do analizën dhe kërkimin e vetvetes. Njerëzit i drejtohen yjeve për shpjegime për ditët e këqija ose fatin e papritur.
Kultura kineze përdor kafshët si pasqyrë të cikleve të mëdha historike, duke e lidhur çdo person me një udhëtim më të gjerë, të njohur, pothuajse epik.
Gjëja vërtet magjike, kur shikon nga afër, është se të dyja shtigjet, ajo e yjësive dhe ajo e kafshëve të çojnë në një destinacion të vetëm: dëshirën për të kuptuar se kush je dhe çfarë mund të ndodhë nesër. Një mënyrë e lashtë (dhe tërësisht njerëzore) për t’u ndjerë më pak i vetmuar nën qiell.
Dhe çdo herë që lexon një horoskop, qoftë me yje apo me dragonj, është si të tërheqësh një batanije kur është ftohtë jashtë, ai ngushëllim i vogël, ajo shkëndijë kurioziteti që të mban në lëvizje.
