Qelizat e fëmijës mbeten në trupin e nënës për gjithë jetën, në tru, në zemër dhe në organe të tjera.
Gjatë shtatzënisë, qelizat e fëmijës kalojnë përmes placentës në trupin e nënës dhe aty qëndrojnë përgjithmonë. Kjo është ajo që shkenca e quan mikrokimerizëm.
Studiuesit kanë gjetur qeliza të djemve në trurin e grave 70-vjeçare dhe qeliza të vajzave në zemrën e nënës edhe 40 vite pas lindjes.
Këto qeliza jo thjesht ekzistojnë. Ato veprojnë. Qelizat e fëmijës integrohen në organet e nënës dhe kryejnë funksione konkrete: mbrojnë nga kanceri, riparojnë indet e dëmtuara dhe ndihmojnë zemrën të shërohet pas një ataku.
Një studim i Universitetit të Uashingtonit zbuloi se te gratë me kancer gjiri, qelizat e fëmijëve ishin gjetur brenda tumoreve, duke luftuar sëmundjen dhe duke u përpjekur ta shkatërronin atë.
Kjo shpjegon edhe ndjesitë e nënave kur thonë për fëmijën: “E ndiej që diçka nuk shkon me të”, kjo nuk është vetëm intuitë. Është një lidhje reale, fizike, përmes qelizave që kanë mbetur në trupin e saj. Trupi i nënës reagon ndaj gjendjes së fëmijës, edhe nëse ai është rritur dhe jeton në një qytet tjetër, sepse qelizat e tij janë ende pjesë e saj.
Pse kjo ka rëndësi?
Sepse dëshmon se lidhja mes nënës dhe fëmijës nuk është vetëm emocionale. Ajo është biologjike. Fizike. E provuar shkencërisht.
Kur një nënë ndërron jetë, një pjesë e fëmijës largohet bashkë me të. Kur një fëmijë ndërron jetë, qelizat e tij vazhdojnë të jetojnë në trupin e nënës. Ajo e mban fëmijën brenda vetes, literalisht, për gjithë jetën.
