Për dekada të tëra, shumë burra janë rritur duke dëgjuar të njëjtin mesazh të përsëritur në shtëpi, në shkollë, në sport ose në rrugë: “mos qaj”, “prit fort”, “burrat nuk qajnë”. Nuk ishte një frazë e izoluar, por një normë emocionale e rrënjosur thellë që shënonte atë që lejohej të ndihej dhe të shprehej nëse dikush donte të përshtatej në modelin tradicional të maskulinitetit.
Ky mësim i hershëm lë një gjurmë. Jo vetëm që kushtëzon mënyrën se si burrat shprehin emocionet e tyre, por edhe mënyrën se si i përjetojnë ato nga brenda. Shumë prej tyre nuk u mungojnë emocionet; atyre u mungon gjuha, leja dhe hapësirat për t’i emërtuar, mbajtur dhe ndarë ato pa faj ose turp. Për një kohë shumë të gjatë, cenueshmëria shoqërohej me dobësi dhe forca ngatërrohej me heshtjen emocionale.
Pasojat nuk janë të vogla. Studime të ndryshme tregojnë se burrat kanë tendencë të kërkojnë ndihmë psikologjike më vonë, kur shqetësimi është tashmë intensiv, dhe se shkalla e vetëvrasjeve tek meshkujt mbetet dukshëm më e lartë se shkalla e vetëvrasjeve tek femrat. Jo sepse vuajnë më pak, por sepse vuajnë ndryshe: në heshtje, nga brenda dhe pa mbështetje të mjaftueshme emocionale.
Ky model shihet qartë në fusha të tilla si sporti ose biznesi. Hapësira ku performanca, konkurrueshmëria dhe kontrolli shpërblehen, por ku është ende e vështirë të flasësh për frikën, ankthin ose trishtimin. Një atlet, një drejtues ekzekutiv ose një sipërmarrës që tregon ndjeshmëri emocionale mund të perceptohet si “i butë”, kur në realitet po bën diçka thellësisht njerëzore dhe, në planin afatgjatë, të shëndetshme.
