Pa dramë, pa fajtor dhe me “korrektësi” deri në fund, dhimbja mbetet e paemërtuar, ndërsa bashkë me partnerin humbasim edhe versionin e së ardhmes që e kishim ndërtuar në mendje.
Nuk ka më skena publike, bllokime numrash apo përplasje të forta. Ndarjet në të tridhjetat shpesh ndodhin në heshtje, me një bisedë të qetë dhe me fjali të menduara mirë. Por pikërisht kjo qetësi i bën ato më të thella dhe më rraskapitëse emocionalisht.
Jemi të rritur dhe më të vetëdijshëm emocionalisht
Në të tridhjetat, shumica dinë:
– t’i emërtojnë emocionet
– të flasin pa ngritur zërin
– të njohin modele toksike
– të respektojnë kufijtë
Ndarja nuk është më “ti nuk më kupton”, por “drejtimet tona të jetës nuk përputhen”. Është më e arsyetuar, më e qetë, më e pjekur. Por racionaliteti shpesh e heq valvulën e shpërthimit emocional.
Kur nuk ka fajtor, dhimbja mbetet brenda
Në moshat më të reja, ndarjet kishin një “të keq”. Dikush tradhtoi, dikush lëndoi, dikush u largua pa shpjegim. Në të tridhjetat, gjithnjë e më shpesh ndodh që:
– askush nuk tradhton
– askush nuk është i keq
– dashuria ekziston, por nuk mjafton
Kur nuk ka një arsye të qartë për ta akuzuar, truri nuk gjen “dalje”. Trishtimi mbetet i paemërtuar, i heshtur dhe për këtë arsye zgjat më shumë.
Ndarje pa dramë, por me shumë të pathëna
Shumë njerëz përpiqen të jenë korrektë deri në fund. Nuk i thonë të gjitha për të mos lënduar tjetrin. Nuk i hapin pakënaqësitë sepse duken të vogla ose të parëndësishme.
Por ajo që nuk thuhet nuk zhduket. Nuk mbyll rrëfimin. Nuk sjell lehtësim.
Prandaj, edhe kur e dimë se vendimi ishte i drejtë, mbetet një ndjenjë e papërfunduar.
Pesha është më e madhe se më parë
Në të tridhjetat, lidhjet kanë më shumë peshë: vite investimi, plane të përbashkëta, ndoshta bashkëjetesë, projekte, kompromise.
Ndarja nuk është vetëm humbje e partnerit. Është humbje e një versioni të së ardhmes që e kishim nisur ta jetonim në mendje. Dhe kjo dhemb më thellë se vetë marrëdhënia.
Pse pjekuria emocionale nuk e bën shërimin më të lehtë?
Shpesh mendohet se njerëzit me inteligjencë emocionale e kalojnë më lehtë ndarjen.
Në realitet, ata:
– nuk i shtypin emocionet
– nuk hidhen menjëherë në një lidhje të re
– nuk kërkojnë fajtorë
Ata i ndjejnë të gjitha me vetëdije. Dhe ky proces kërkon kohë.
Ndarjet e heshtura janë të padukshme për të tjerët?
Nuk ka dramë që ta vërejë rrethi. Nuk ka histori për t’u analizuar. Shpesh dëgjohet: “Po ju u ndatë normal.”
Sikur “normal” ta përjashtojë dhimbjen.
Ndarjet e heshtura nuk janë shenjë dobësie të lidhjes, por shenjë pjekurie. Njerëzit nuk qëndrojnë më nga frika, zakoni apo presioni. Largohen kur e dinë se të qëndrosh do të ishte e pasinqertë.
Dhe pikërisht për këtë arsye dhembin më shumë. Sepse nuk largohemi nga diçka e keqe, por nga diçka që ishte mjaft e mirë, vetëm jo e mjaftueshme për gjithë jetën.
