Disa çifte qëndrojnë bashkë edhe kur nuk janë më të lumtur për arsye shumë më të thella sesa dashuria. Shpesh, vendimi për të mos u ndarë lidhet me frikën, zakonet dhe presionet e jashtme, jo me ndjenjat aktuale.
Një nga arsyet kryesore është frika nga vetmia. Edhe një marrëdhënie e pakënaqshme mund të duket më e sigurt sesa pasiguria e të qenit vetëm, sidomos pas shumë vitesh bashkë.
Shumë njerëz kanë frikë se nuk do të gjejnë më dikë tjetër ose se nuk do t’ia dalin emocionalisht vetëm.
Zakoni dhe rutina luajnë gjithashtu një rol të madh. Kur dy persona kanë ndërtuar një jetë të përbashkët, ndarja nënkupton ndryshime të mëdha: shtëpia, financat, miqtë, përditshmëria. Truri shpesh preferon një situatë të njohur, edhe nëse është e dhimbshme, sesa një fillim nga zero.
Një tjetër arsye e shpeshtë janë fëmijët. Shumë çifte zgjedhin të qëndrojnë bashkë “për hir të fëmijëve”, duke menduar se stabiliteti familjar është më i rëndësishëm sesa lumturia personale, edhe pse tensioni i vazhdueshëm mund të ndikojë negativisht edhe tek ata.
Presioni shoqëror dhe kulturor ka ndikim të madh, sidomos në shoqëri ku ndarja shihet si dështim. Frika nga gjykimi, thashethemet apo zhgënjimi i familjes i shtyn disa njerëz të durojnë marrëdhënie që nuk i plotësojnë më.
Shpesh ka edhe shpresë për ndryshim. Disa çifte besojnë se gjërat do të përmirësohen me kalimin e kohës, se partneri do të ndryshojë ose se është thjesht një fazë e vështirë. Kjo shpresë mund t’i mbajë të lidhur për vite.
Ekziston edhe varësia emocionale. Kur vetëvlerësimi i një personi varet nga marrëdhënia, largimi duket i pamundur, edhe kur lumturia ka humbur.
Qëndrimi bashkë pa lumturi nuk do të thotë gjithmonë mungesë guximi, por shpesh është rezultat i frikës, lidhjeve të thella emocionale dhe rrethanave komplekse.
Megjithatë, lumturia dhe mirëqenia emocionale mbeten thelbësore për një jetë të shëndetshme, qoftë brenda një marrëdhënieje apo jashtë saj.
