Bota është digjitale. Telefonat janë çdo gjë: bibliotekë, kalendar, komunikim, hartë, kujtesë, argëtim. Dhe megjithatë, ka një rikthim të dukshëm tek librat fizikë, sidomos mes moshës 18–35 vjeç. Libraritë po hapen sërish, klubet e leximit po rikthehen, videot me bibliotekat personale po qarkullojnë më shumë se ndonjëherë. Në një epokë ekranesh, pse njerëzit po kërkojnë letër?
Përgjigjja është emocionale:
Trupi ka nevojë të prekë.
Leximi në telefon është efikas, por është sipërfaqësor. Mendja është e mësuar të rrëshqasë, të zhvendoset, të humbasë fokus. Librat fizikë të detyrojnë të jesh me një gjë të vetme. Pesha e librit në duar, faqja që kthen, aroma e bojës, shënimet me stilolaps, janë gjëra që krijojnë kujtim. Dhe kujtimet janë ato që ushqejnë mendjen.
Ka edhe një arsye tjetër: librat fizikë janë pushim nga bota. Jo pushim i rremë, si scroll-i i pafund, por pushim i vërtetë, ku mendja zhytet në një histori dhe trupit i bie tensioni. Librat janë streha jonë e ngadaltë. Dhe ngadalësimi, sot, është luks.
