Të ushqyerit e dëshirës që fëmijët të bëhen versioni ideal i imagjinuar nga prindërit, shpesh sjell pasoja të padëshiruara. Ekspertët shpjegojnë pse është e rëndësishme që kjo qasje të ndalet, duke u dhënë fëmijëve hapësirën e nevojshme për t’u zhvilluar sipas natyrës së tyre.
Përvoja është mësuesi më i mirë
Fëmijët kanë rrugën e tyre të veçantë. Ata kanë nevojë për udhëzim, por nuk janë kopje të prindërve që duhet të ndjekin ëndrrat e tyre. Eksplorimi, gabimet dhe mësimet e fituara gjatë rrugës janë pjesë e zhvillimit. Truri i tyre është ende në formim deri në të njëzetat, dhe shumë aftësi si durimi, reflektimi apo empatia zhvillohen vetëm me kohë.
Vetëdija e brendshme ndërton besim
Kur fëmijët rriten në një hapësirë të sigurt për të shprehur natyrën e tyre, ata formojnë një “zë të brendshëm” më të fortë. Kjo i ndihmon të ndërtojnë besim, duke mos u ndier të shtypur nga pritshmëritë që shpesh nuk përputhen me personalitetin e tyre.
Le të jenë vetvetja
Nëse trajtohen si zgjatje e prindërve, fëmijët rrezikojnë të zhvillojnë zemërim apo revoltë. Pranimi i tyre për atë që janë forcon lidhjen me prindin, një lidhje që qëndron edhe pasi ata largohen nga “foleja”.
Gabimet janë pjesë e rritjes
Kur një fëmijë detyrohet të bëhet dikush që nuk është, ndjen se nuk është i mjaftueshëm. Kjo dëmton vetëbesimin dhe kreativitetin. Gabimet e lejuara nën mbikëqyrje të shëndetshme forcojnë vetëbesimin dhe aftësinë për të mësuar.
Të përballen me realitetin me mbështetjen e prindit
Shpesh fëmijët nuk kërkojnë të sfidojnë, por të kënaqin prindërit. Kur u jepet hapësira për të provuar realitetin e jetës, me udhëzimin pranë tyre, krijohet një lidhje më e thellë emocionale.
Lidhje pa përfshirje të tepruar
Ka dallim mes kujdesit dhe kontrollit të tepërt. Prindërit duhet të menaxhojnë pritshmëritë dhe paragjykimet e tyre, duke lënë hapësirë për përvojat dhe idetë e fëmijëve, për sa kohë që këto nuk janë të rrezikshme.
Hapësirë për rritje të ndërsjellë
Fëmijët janë një kujtesë e versionit të prindërve përpara se ata të ndryshonin e të rriteshin. Të dyja palët vazhdojnë të evoluojnë, dhe pranimi i fëmijëve ashtu si janë sot, i nxit të rriten në versionin më të mirë të tyre.
Marrja e rreziqeve dhe dashuria pa kushte
Kur prindërit imponojnë realizimin e ëndrrave të tyre tek fëmijët, ata kufizojnë individualitetin. Lejimi i fëmijëve të marrin rreziqe të arsyeshme është një formë e pastër e dashurisë pa kushte.
Vetëdashuria forcon edhe lidhjen me prindin
Kur fëmijët ndihen të detyruar të ndryshojnë, ata mendojnë se “diçka nuk shkon me ta”. Ky dyshim i bën të kërkojnë vazhdimisht aprovimin e të tjerëve. Por kur pranohen për atë që janë, vetëdashuria forcohet dhe lidhja me prindin bëhet më e qëndrueshme.
