Lidhja me nënën është themeli i parë emocional që formojmë dhe ndikon thellë në mënyrën si krijojmë marrëdhënie romantike në të ardhmen.
Ekspertja Dr. Chandni Tugnait shpjegon disa nga mënyrat kryesore se si kjo marrëdhënie formëson jetën tonë sentimentale.
Dashuria si detyrë, jo si strehë
Nëse dashuria ishte e kushtëzuar në fëmijëri, mund të ndihemi të detyruar ta fitojmë atë si të rritur. Kjo çon në sjellje si dhënie e tepërt, kënaqje e të tjerëve dhe shtypje të nevojave personale.
“Shtypja” e identitetit
Gjykimet e nënës mbi rolet gjinore mund të na bëjnë të mohojmë sensualitetin ose ndjeshmërinë tonë, duke krijuar konflikte të brendshme në marrëdhënie.
Frika nga intimiteti
Nëse lidhja me nënën përfshinte tradhti besimi ose mosvëmendje, mund të ngremë barriera emocionale dhe të ndiejmë ankth ndaj afërsisë së vërtetë.
Konfuzioni i roleve
Nëse si fëmijë jemi pozicionuar si “partnerë emocionalë” të nënës, mund të kemi vështirësi në krijimin e kufijve të shëndetshëm në dashuri.
Faji për zgjedhjet romantike
Presioni për të kënaqur pritshmëritë e nënës mund të na bëjë të ndiejmë faj edhe kur jemi në marrëdhënie të shëndetshme dhe të lumtura.
Tërheqja ndaj modeleve të njohura
Shpesh ndjejmë tërheqje ndaj partnerëve që pasqyrojnë emocionalisht atë që përjetuam në fëmijëri, edhe kur kjo nuk është e shëndetshme.
Marrëdhënia me nënën nuk e përcakton fatin tonë në dashuri, por ndikon në modelet me të cilat nisim. Vetëdija për këto ndikime na jep fuqinë për të zgjedhur ndryshe dhe për të lejuar dashurinë të jetë një përvojë e plotë dhe e lirë, jo një mënyrë për të mbijetuar.
