Një analizë e re psikologjike mbi filmin klasik “Titanik” ka nxjerrë në pah sesi tregimi i Rose-it dhe Jack-ut reflekton më shumë se një histori dashurie – ai zbulon pritshmëritë sociale dhe stereotipet gjinore që ndikojnë perceptimin e grave.
Studimi, botuar në “Journal of Media Psychology”, sugjeron se sjellja e Rose-it në fillim të filmit pasqyron presionin e shoqërisë dhe familjes mbi gratë e klasës së lartë të shekullit të XX.
Ekspertët vënë në dukje se izolimi emocional, kufizimet sociale dhe pritshmëritë për t’u “përshtatur” ndaj partnerit dhe statusit shoqëror, formojnë një version të kontrolluar të “natyrës femërore”, që shpesh mbetet i paqartë për meshkujt.
Psikologët thonë se vendimet e Rose-it – nga sfidimi i të fejuarit të saj deri te zgjedhja për të marrë kontroll mbi jetën e saj – ilustrojnë konceptin e “autonomisë të perceptuar” dhe forcën e vetëvendosjes femërore.
Kjo është një aftësi që u mësohet grave përmes përvojave sociale dhe përballjes me pritshmëritë e jashtme, dhe jo thjesht një karakteristikë “të lindur” biologjikisht.
Studimi gjithashtu vëren një trend të zakonshëm: shumica e meshkujve nuk vënë re këto detaje psikologjike dhe sociale, duke i perceptuar veprimet e grave si të papërmbajtura ose të motivuara nga emocionaliteti.
Analiza tregon se për të kuptuar plotësisht dinamikën gjinore, duhet të merret parasysh konteksti social dhe psikologjik që formon vendimet dhe sjelljen e grave.
Në përfundim, “Titaniku” shfaq një shembull klasik se si gratë sfidojnë normat shoqërore dhe marrin kontroll mbi jetën e tyre, duke i treguar publikut se “natyrën femërore” nuk duhet ta perceptojmë sipas stereotipeve, por si një rezultat të ndërveprimit të përvojave sociale, presionit dhe zgjedhjeve personale.
