Një nga ankesat më të shpeshta në terapinë e çifteve është kjo:
Jetojmë bashkë, por ndjehem sikur jam vetëm
Kjo lloj vetmie, brenda të njëjtës shtëpi, është ndoshta më e dhimbshme se vetmia fizike, sepse njeriu ndihet i padukshëm pranë dikujt që supozohet ta njohë më mirë se kushdo.
Shpesh, kjo ndodh gradualisht. Në fillim flisni për gjithçka: ëndrrat, frikërat, të kaluarën, planet.
Me kalimin e kohës, bisedat reduktohen në lista detyrash: “çfarë do hamë? Syri i fëmijëve? Faturat? Punët e shtëpisë?”. Ndoshta nuk ka grindje të mëdha, por ka mungesë ndarjeje të sinqertë emocionale.
Teknologjia ka luajtur gjithashtu rolin e vet. Shumë çifte kalojnë mbrëmjet secili me telefonin e vet, serialin e vet, rrjetin e vet social.
Trupi është në një divan, mendja është diku krejt tjetër. Kështu humbet ajo ndjesi “jemi bashkë, po ndajmë diçka”.
Vetmia brenda lidhjes thellohet kur njëri nga partnerët ndjen se nuk mund të jetë vetvetja: se do gjykohet, keqkuptohet apo merret nëpër këmbë nëse flet për shqetësimet e tij.
Kur përgjigjja e përditshme është “po lëre tani”, “s’ke pse e bën kaq dramë”, “gjithmonë ti ankuhesh”, personi tërhiqet dhe mbyllet.
Ekspertët sugjerojnë rikthimin e bisedave të vërteta. Jo vetëm “si kalove?”, por “si ndihesh?”.
Të krijohet një hapësirë pa gjykim, ku secili mund të flasë edhe për gjëra të vështira pa u ndjerë i sulmuar. Disa çifte krijojnë “rituale” të vogla: 20 minuta në ditë pa telefona, vetëm për të folur; një kafe e qetë në fundjavë; një pyetje në darkë: “çfarë të gëzoi dhe çfarë të lodhi sot?”.
Vetmia brenda marrëdhënies nuk është dënim i pashmangshëm, por pasojë e moskujdesit emocional. Lidhja nuk prishet vetëm kur ka tradhti apo dhunë; shpesh prishet në heshtje, kur dy njerëz reshtin së parë njëri-tjetrin në sy.
