Në përpjekje për të kuptuar më mirë dhe për të gjetur trajtime të mundshme për një sërë gjendjesh që ndikojnë në zhvillimin e hershëm të trurit, njohjen dhe sëmundjet neurologjike më vonë në jetë, studiuesit nga Johns Hopkins Medicine dhe bashkëpunëtorë nga mbarë bota po ndërtojnë një hartë të detajuar molekulare të trurit të njeriut.
Këto modele shkencore, të mbështetura pjesërisht nga grante federale dhe ndërkombëtare, po ndihmojnë kërkuesit të studiojnë lidhjet gjenetike dhe rrugët biologjike të përfshira në një gamë të gjerë sëmundjesh, nga çrregullimi i spektrit të autizmit, që prek rreth një në 31 fëmijë në Shtetet e Bashkuara, deri te sëmundja e Alzheimerit, e cila vlerësohet të prekë më shumë se shtatë milionë të rritur amerikanë.
Në studimin e tyre më të fundit, Carlo Colantuoni, profesor i asociuar i neurologjisë në Johns Hopkins Medicine dhe në Institutin për Shkencat Gjenomike në Universitetin e Maryland, së bashku me kolegët e tij, kanë bashkuar të dhëna nga afro 200 studime të publikuara dhe më shumë se 30 milionë qeliza për të thelluar kuptimin mbi mënyrën se si zhvillohet dhe formohet neokorteksi, shtresa më e jashtme e trurit.
Neokorteksi është pjesa e trurit që luan rol kyç në shumë funksione të rëndësishme, përfshirë të menduarit, ndijimin, përpunimin dhe ruajtjen e informacionit, si dhe marrjen e vendimeve. Sipas Colantuonit, qëllimi kryesor i ekipit është të kuptojë se si ndërtohet neokorteksi në nivel qelizor dhe të identifikojë sinjalet më të hershme që mund të çojnë në vonesa zhvillimore apo çrregullime të trurit.
“Qëllimi ynë është të kuptojmë si ndërtohet neokorteksi në nivel qelizor dhe të identifikojmë shenja që në fazat më të hershme të vonesave zhvillimore dhe çrregullimeve të trurit”, tha Colantuoni. Ai shtoi se, duke hartuar transformimet qelizore dhe gjenet që krijojnë strukturën dhe funksionin e ndërlikuar të neokorteksit, studiuesit mund të kuptojnë më mirë çrregullimet që lindin që në barkun e nënës, gjatë foshnjërisë, fëmijërisë, por edhe shumë më vonë në jetë.
