Në astrologji, ka shenja që mbajnë gjithçka prapa, sikur jeta të ishte një hard disk plot me skedarë që nuk fshihen kurrë. Kujtimet, mëritë, ish-të dashurit, mundësitë e humbura: mbeten aty, duke zënë hapësirë emocionale.
Ja shenjat që më shumë se të tjerët duhet të mësojnë të lënë të shkojnë:
Demi
Gaforrja
Akrepi
Bricjapi
Peshqit
Demi – Ankthi i ndryshimit të gjithçkaje: “Ajo pak funksionon”
Demi është shenja që mban fort, ruan. Marrëdhënie, objekte, zakone edhe kur kanë skaduar prej kohësh. Problemi është se Demi lidhet jo vetëm me njerëzit, por edhe me rutinat. Ndryshimi i destabilizon. Prandaj, shpesh nuk lëshojnë:
marrëdhënie që kanë mbaruar shumë kohë më parë, por “gjithsesi…”
punë që nuk lejojnë më rritje
miqësi të zvarritura nga zakoni
Rrënja e kësaj është frika e humbjes së sigurisë. Në kokën e Demit, ekziston kjo pyetje:
Po sikur të ndihem më keq me gjënë e re?
Por, kur gjen guximin për t’u lëshuar, hapen dyer të pabesueshme: marrëdhënie të reja, më të shëndetshme, para më të mira, një trup më i lehtë. Përmirësimi i vërtetë i Demit vjen kur kupton se stabiliteti nuk do të thotë palëvizshmëri.
—
Gaforrja – Koleksionisti i kujtimeve (dhe plagëve)
Gaforrja lulëzon nga kujtimet. Ka një mendje arkivore që ruan gjithçka: mesazhe, foto, këngë të lidhura me momente specifike. Dhe nuk është vetëm ëmbëlsi, është edhe pak si një burg. Gaforrja tenton të mos lëshojë:
ish-partnerë, ditëlindjet e të afërmve që ende i di përmendësh
familjen e ndërlikuar të origjinës, por “ende është familja ime”
situata ku vepron si shpëtimtar, edhe nëse i shkatërron
Thelbi është lidhja emocionale. Gaforrja hedh rrënjë në zemrat e të tjerëve dhe kur duhet të lëshojë, ndihet sikur po humbet pjesë të vetes. Në realitet, sa herë që lëshon një lidhje toksike, bëhet më i fortë.
Kur ndalon së ushqyeri me nostalgji e fillon të zgjedhë të tashmen, magjia e tij e vërtetë shpërthen: inteligjenca emocionale, intuita, aftësia për të krijuar lidhje të shëndetshme. Lënia e lirë, për Gaforren nuk është harresë. Është ndalimi i gjakderdhjes mbi plagët e vjetra.
—
Akrepi – Mjeshtri i kontrollit që nuk lëshon
Akrepi di si ta transformojë gjithçka… përveç ndonjëherë vetes. Ka tendencë të kapet pas njerëzve dhe situatave që i fiksojnë. Nuk dorëzohet:
mëri historike (“ai bëri një gabim NJË HERË, unë nuk do ta harroj kurrë”)
pasione që kanë mbaruar, por ende mbeten fizikisht magnetike
dinamika të fuqisë: duhet ta dijë, ta kuptojë, ta kontrollojë
E vërteta është se shumë Akrepë e ngatërrojnë intensitetin me lidhjen. Nëse nuk dhemb, duket e pavlerë. Akrepi është shenja e feniksit: ka lindur për t’u ngritur nga hiri, jo për të fjetur mbi rrënoja. Kur zgjedh të bëjë një ndarje të pastër, pa u kthyer një mijë herë në vendin e krimit, jeta menjëherë përgjigjet: takime më të pjekura, projekte të thella, seksualitet më i lirë. Më pak dramë, më shumë fuqi autentike.
—
Bricjapi – Shenja që nuk heq dorë nga puna e vështirë (edhe kur mundet)
Bricjapi kapet pas përgjegjësive, punëve të lodhshme, marrëdhënieve që ndihen “të detyruara” t’i vazhdojnë. Ai lufton për t’i lënë të shkojnë:
role profesionale që nuk e përfaqësojnë më
marrëdhënie që ndien se “duhet t’iu rezistojë”
ndjenja faji ndaj familjes, partnerëve, kolegëve
Në themel të kësaj është ideja se vlera personale vjen nga sakrifica. Nëse lëshon diçka të shkojë, ka frikë të duket i brishtë ose sipërfaqësor. Në realitet, kryevepra e Bricjapit vjen kur mëson të thotë:
Kjo nuk më lejon të rritem më, po e lë këtu.
Lënia e saj, për të, është një akt lidershipi. Kur e bën këtë, shpesh fati i sjell:
role më në përputhje me talentet e tij
marrëdhënie të rriturish, jo të bazuara në detyrë
një ekuilibër shumë më të shëndetshëm midis punës e jetës
Ulja e ngarkesës nuk do të thotë të dorëzohesh, do të thotë të zgjedhësh se ku të vendosësh ambicien e vërtetë.
—
Peshqit – Zemra që nuk mund të shkëputet
Peshqit janë sfungjerë emocionalë. Ata thithin gjithçka, madje edhe atë që nuk është e tyre. Shpesh nuk lëshojnë:
dashuri të pamundura, të idealizuara, pothuajse si filma
miqësi të njëanshme në të cilat gjithmonë veprojnë si terapistë
ëndrra që nuk kanë më kuptim, por që i mbajnë gjallë nga zakoni
Çështja është se Peshqit shohin potencialin te të tjerët, jo faktet. Ata bien në dashuri me idenë, versionin “më të mirë” të personit tjetër. Dhe aty qëndrojnë.
Për Peshqit, të lësh të shkuarën do të thotë të kthehen në qendrën e tyre. Nuk është cinizëm, është mbrojtje. Kur ata ndalojnë së shpëtuari të gjithë, ndodh diçka e fuqishme: fillojnë të shpëtojnë veten. Dhe pastaj intuita e tyre shpërthen, kreativiteti zhbllokohet dhe mbërrijnë njerëz më të bashkuar.
Nuk është më dashuria si martirizim, është dashuria që ushqen vërtet.
