Të gjithë kemi qenë në situata kur komunikimi thjesht nuk ecën, kur biseda mbetet në sipërfaqe. Autori australian dhe themeluesi i portalit “Hack Spirit”, Lachlan Brown, është pyetur gjatë pse disa biseda janë kaq zhgënjyese. Duke punuar me njerëz të ndryshëm, shkrimtarë, akademikë, sipërmarrës, Brown vuri re se disa tema përsëriten shpesh te personat që nuk e zhvillojnë mjaftueshëm kapacitetin e tyre emocional dhe intelektual. Ato nuk janë domosdoshmërisht të këqija, por mënyra dhe shpeshtësia me të cilat shfaqen mund të jenë tregues i përgjithësisë dhe sipërfaqshmërisë në komunikim.
Të gjithë ndonjëherë kemi prirje për thashetheme. Por nëse bisedat fillojnë dhe përfundojnë gjithmonë me histori për të tjerët, kjo mund të jetë shenjë se po shmangim temat e vërteta. Psikologët theksojnë se thashethemet e tepërta shpesh janë një mënyrë për të krijuar lidhje pa përpjekje, pa mendim, pa thellësi emocionale. Biseda të tilla mund të duken të padëmshme, por me kalimin e kohës krijojnë atmosferë toksike dhe dëmtojnë marrëdhëniet. Njerëzit inteligjentë dhe empatikë zakonisht zgjedhin tema që nxisin reflektim dhe mendim, në vend që të flasin për jetët e të tjerëve.
Të gjithë kemi ditë të këqija, por nëse një bisedë me dikë gjithmonë merr ton ankues për punën, motin, jetën, ajo lodh si bashkëbiseduesin, ashtu edhe vetë folësin. Ankesat e vazhdueshme, zbulojnë paaftësinë për të vlerësuar momentin e tanishëm. Në vend të kësaj, vlen që bisedat të orientohen drejt zgjidhjeve, mirënjohjes dhe asaj që mund të ndryshojmë. Të gjithë duam të ndajmë diçka nga jeta jonë, por nëse çdo temë përfundon me historinë tonë, është koha për vetëreflektim.
“Njerëzit me pjekuri emocionale më të ulët shpesh theksojnë atë që zotërojnë,” thotë Brown. Edhe pse duket e padëmshme, hulumtimet tregojnë se ata që flasin shpesh për para dhe gjëra materiale zakonisht kanë vetëbesim më të ulët dhe janë më pak të kënaqur me jetën. Ato sende bëhen mënyrë për të fshehur ndjenjën e boshllëkut. Vlera e vërtetë, shton Brown, nuk matet me atë që kemi, por me aftësinë për të folur për gjëra me kuptim.
Kjo tejkalon thashethemet, është fjala për nënvlerësimin e të tjerëve dhe theksimin e mangësive të tyre. Të gjithëve na pëlqen një mister i mirë, por fiksimi i tepërt me teori konspirative shpesh tregon mungesë mendimi kritik. Paradoksalisht, shumë njerëz shmangin bisedat serioze dhe emocionale sikur ndihen në siklet kur duhet të hapen. Por shmangia e temave të sinqerta për emocionet, frikërat, vlerat dhe përvojat jetësore është shpesh shenjë pasigurie, jo stabiliteti. Inteligjenca e vërtetë dhe pjekuria emocionale shfaqen në aftësinë për të folur për gjërat që nuk janë të lehta, për ato që na prekin, na lëndojnë, na ndryshojnë.
