Në ishullin Jeju, në Korenë e Jugut, ekziston një traditë që duket si e varur mes legjendës dhe realitetit; ajo e Haenyeo, “grave të detit”. Prej brezash, ato zhyten pa bombola oksigjeni, duke mbajtur frymën për minuta të tëra ndërsa arrijnë thellësi të mëdha për të mbledhur molusqe, alga dhe fruta deti, duke u mbështetur vetëm te forca e trupit dhe përvoja e trashëguar ndër vite.
Nuk është thjesht një punë, por një trashëgimi kulturore që i ka rrënjët në shekuj historie dhe që i ka shndërruar këto gra në kujdestare të vërteta të detit. Në shumë komunitete, ishin ato që mbanin financiarisht familjen, duke përmbysur rolet tradicionale dhe duke krijuar një shoqëri ku figura femërore kishte rol qendror.
Sot, Haenyeo njihen si pasuri kulturore jomateriale e njerëzimit nga UNESCO, simbol i qëndrueshmërisë, pavarësisë dhe respektit për natyrën. Megjithatë, kjo traditë po zhduket gradualisht, e kërcënuar nga ndryshimi i kohërave dhe nga një stil jete gjithnjë e më i largët nga ai i dikurshmi. Megjithatë, mes tingullit të frymëmarrjes që thyen heshtjen e detit dhe lodhjes së çdo zhytjeje, vazhdon të jetojë një histori e ndërtuar mbi guximin, kujtesën dhe identitetin, që edhe sot tregon një mënyrë ndryshe të të jetuarit në botë.
