Një fizikant nga Universiteti i Portsmouth ka rindezur hipotezën e diskutueshme se ne mund të jetojmë në një simulim duke pretenduar se kemi identifikuar parime fizike që mund të mbështesin këtë teori. Ideja se realiteti ynë mund të jetë një iluzion i ndërtuar ka rrënjë të lashta filozofike. Në alegorinë e tij të famshme, Platoni përshkroi të burgosurit në një shpellë duke ngatërruar hijet me realitetin. Shekuj më vonë, në vitin 2003, filozofi Nick Bostrom i Universitetit të Oksfordit popullarizoi një ekuivalent modern, duke argumentuar se është e mundshme që njerëzit të jetojnë në një simulim ultra të sofistikuar të ndërtuar nga qenie të avancuara teknologjikisht. Disa kanë kërkuar mënyra për të identifikuar të metat në simulimin e supozuar.
Të tjerë, si fizikanti Melvin Vopson sugjerojnë një qasje të ndryshme, kërkimin e “kodit burimor” të universit. Vopson propozon një parim fizik të ri që ai e quan “ligji i dytë i infodinamikës”. Ai shpjegon: «Entropia e informacionit duhet të mbetet konstante ose e ulët me kalimin e kohës, derisa të arrijë një vlerë minimale në ekuilibër.» Entropia në këtë kontekst i referohet shkallës së çrregullimit në një sistem. Ndërsa ligji i dytë i termodinamikës thotë se entropia tenton të rritet në sisteme të izoluara, versioni i Vopson sugjeron të kundërtën për informacionin duke nënkuptuar një tendencë të natyrshme drejt rendit dhe ngjeshjes informative. Ai argumenton se kjo mund të jetë një shenjë e një sistemi të optimizuar, të strukturuar që funksionon nën atë që ne e perceptojmë si realitet.
Vopson e shtrin teorinë e tij në sistemet biologjike, duke sugjeruar se informacioni gjenetik gjithashtu demonstron këtë prirje. Ai shkruan se “ky ligj mund të zbatohet për sjelljen e informacionit gjenetik, i cili për këtë arsye nuk do të ishte i rastësishëm siç sugjeroi Charles Darwin, por gjithmonë do të kërkonte të minimizonte entropinë e informacionit.” Në këtë këndvështrim, ADN-ja nuk evoluon vetëm përmes mutacionit të rastësishëm, por përmes një procesi që favorizon efikasitetin dhe rendin informativ. Implikimi më i gjerë është se vetë universi anon drejt simetrisë, duke vepruar më pak si një proces kaotik dhe më shumë si një sistem i projektuar i krijuar për ekuilibër.
