Një zakon i thjeshtë prindëror mund të ketë ndikim të madh në zhvillimin emocional të fëmijëve. Sipas studimeve në psikologjinë e fëmijëve, pyetja që u bëhet fëmijëve çdo mbrëmje para gjumit: “Çfarë të bëri të ndihesh krenar sot?” ndihmon në ndërtimin e vetëvlerësimit dhe përmirësimin e mirëqenies mendore. Ekspertët theksojnë se kjo pyetje i ndihmon fëmijët të zhvendosin fokusin nga kërkimi i lavdërimit nga të tjerët, drejt vlerësimit të përpjekjeve dhe arritjeve të tyre personale. Me kalimin e kohës, kjo praktikë forcon ndjenjën e vetëbesimit dhe nxit atë që quhet “validim i brendshëm”.
Përveç ndikimit psikologjik, studimet tregojnë se ky zakon aktivizon edhe sistemin e shpërblimit në tru dhe ndihmon në qetësimin e sistemit nervor, duke përmirësuar rregullimin emocional te fëmijët. Megjithëse duket një veprim i vogël, përsëritja e tij çdo ditë u mëson fëmijëve një mësim të rëndësishëm: vlera e tyre nuk varet nga vëmendja e të tjerëve, por nga aftësia për të vlerësuar vetveten.
Sipas një kërkimi të ri, fëmijët e dytë veçanërisht djemtë kanë 25–40% më shumë gjasa të kenë probleme me sjelljen në shkollë ose të përballen me ligjin, krahasuar me vëllezërit apo motrat më të mëdha. Ekspertët shpjegojnë se kjo ndodh pjesërisht sepse fëmija i parë merr më shumë vëmendje në fillim, ndërsa i dyti mëson më shumë nga fëmijët sesa nga të rriturit, duke hyrë kështu në rrethe të tjera shoqërore që ndikojnë në sjellje. Megjithatë, kjo nuk është një fat i paracaktuar, çdo fëmijë rritet dhe mëson në mënyrën e vet.
Shumë prindër shpresojnë që fëmijët e tyre do t’i telefonojnë, do t’i vizitojnë dhe do të ruajnë një marrëdhënie të ngushtë kur të rriten, por psikologët pohojnë se lidhjet afatgjata ndërtohen nëpërmjet refuzimit të disa modeleve të prindërimit. Sipas psikologut Rem Raouda, prindërit që janë të afërt me fëmijët e tyre të rritur shmangin veprime të caktuara. Konkretisht, Raouda pohon se bindja dhe lidhja nuk janë e njëjta gjë dhe se kontrolli nuk krijon një marrëdhënie në të cilën fëmijët duan të kthehen. Prindërit e afërt nuk këmbëngulin gjithmonë që të kenë fjalën e fundit. Është më e rëndësishme për ta të ruajnë komunikimin sesa të provojnë se kanë të drejtë.
