Ka një magji të veçantë në mëngjeset që nuk fillojnë me nxitim, por me ngadalësi dhe butësi. Në një shoqëri ku produktiviteti glorifikohet dhe ku “wake up and grind” është motoja e shumë njerëzve, të zgjohesh ngadalë e të marrësh kohën tënde është një akt rebelimi i ëmbël.
Mëngjeset e shtyra nuk janë për dembelët janë për ata që kanë kuptuar se ritmi i jetës nuk duhet të diktohet gjithmonë nga ora e alarmit. Është e rëndësishme të dallosh se një ditë e mirë nuk nis gjithmonë në orën 6:00 të mëngjesit. Ndonjëherë, ajo fillon më vonë, me një kafe të ngrohtë në dritare, një dush të gjatë dhe një playlist që të fton të marrësh frymë thellë.
Këto mëngjese janë për ata që i japin përparësi qetësisë mendore para kalendarit të ditës. Për ata që zgjedhin të dëgjojnë trupin, jo orën. Kur zgjedh ta fillosh ditën me vetëkujdes, në vend të ngutjes, rrit ndjeshëm mirëqenien tënde dhe zvogëlon ndjesinë e stresit që zakonisht vjen me “garën e përditshme”. Psikologjia pozitive e mbështet këtë qasje: mënyra si fillon ditën ndikon thellësisht në ritmin dhe tonin emocional të gjithë orëve që pasojnë. Kjo nuk do të thotë të braktisësh përgjegjësitë, por t’i qasesh me më shumë qetësi, prani dhe vetëdije.
Mëngjesi është portë, jo betejë. Kur zgjedh ta hapësh atë portë me kujdes, e gjithë dita ka më shumë mundësi të rrjedhë në mënyrë të natyrshme dhe të bukur. Pra, herën tjetër kur ke mundësinë të shtysh pak alarmin, mos u ndje në faj. Po zgjedh të nisësh ditën me dashuri ndaj vetes dhe ky është një sukses më i madh sesa çdo listë detyrash.
