Shumë njerëz besojnë se për të arritur rezultate në palestër mjafton të stërviten më fort, të jenë të qëndrueshëm dhe të përballojnë lodhjen. Por për shumë ushtrues, problemi nuk është mungesa e përpjekjes — është stresi kronik që ndikon në trup para se stërvitja të fillojë. Kur trupi përjeton stres të vazhdueshëm, sistemi nervor mbetet në gjendje “lufto ose ik”, duke rritur tensionin e muskujve, duke përshpejtuar frymëmarrjen dhe duke ulur aftësinë për rikuperim. Si pasojë, lëvizjet bëhen më të vështira, energjia bie dhe motivimi zvogëlohet. Edhe frymëmarrja bëhet më e cekët, gjë që ndikon në forcën e trungut, balancën dhe qëndrimin e trupit.
Në këto kushte, shtimi i intensitetit të stërvitjes shpesh e përkeqëson situatën. Trupi, që nuk ndihet i sigurt dhe i çlodhur, vendos mbrojtjen përpara performancës. Muskujt shtrëngohen më shumë dhe rritet rreziku për dhimbje apo dëmtime.
Ekspertët theksojnë se çelësi nuk është të stërvitesh më fort, por të rregullosh sistemin nervor. Një trup i balancuar mund të aktivizojë më mirë forcën, lëvizshmërinë dhe koordinimin, ndërsa rikuperimi bëhet më efektiv.
Kjo nuk do të thotë të eliminosh stresin nga jeta, por të krijosh momente të rregullta qetësie dhe rikuperimi. Teknikat e frymëmarrjes, pushimi i mjaftueshëm dhe menaxhimi i stresit janë po aq të rëndësishme sa vetë stërvitja. Në fund, progresi fizik nuk varet vetëm nga sa fort stërvitesh, por nga sa mirë trupi yt është i përgatitur ta përballojë atë.
