Në shumë familje, një fenomen i zakonshëm, por rrallëherë i diskutuar, ndodh në heshtje: fëmija që kujdeset më shumë, që sakrifikon dhe që është gjithmonë i pranishëm, shpeshherë merret i mirëqenë. Ai nuk ankohet, nuk kërkon vëmendje dhe për këtë arsye, shpesh mbetet në hije.
Ndërkohë, vërehet një tendencë që fëmija më i distancuar, më i vështirë apo edhe më i ftohtë emocionalisht, të marrë më shumë ndjeshmëri dhe përkujdesje nga prindërit — dhe ndonjëherë, madje edhe më shumë dashuri të dukshme.
Ky fenomen nuk është gjithmonë rezultat i padrejtësisë qëllimshme. Shpesh lidhet me përpjekjen e prindërve për të balancuar marrëdhëniet, për të “rregulluar” atë që duket se nuk funksionon.
Por pasojat janë reale: barra mbi supe të atij fëmije që jep gjithmonë, është e rëndë dhe lodhëse — shpesh e padukshme për të tjerët.
Ky realitet ka ngritur pyetje të forta për shumë njerëz:
A je ndonjëherë ai person që jep gjithmonë… por nuk vërehet kurrë?
Një reflektim i dhimbshëm për shumë individë që, edhe në jetën e rritur, vazhdojnë të mbajnë këtë rol pa u shpërblyer kurrë siç e meritojnë.
