Prej javësh, qindra njerëz ankohen për të njëjtën gjë: një “virus i janarit” që zgjat më shumë se zakonisht, shpesh mbi 10 ditë, madje edhe dy javë. Kollë që nuk mbaron, lodhje e thellë, dhimbje fyti, temperaturë e lehtë që shkon e vjen dhe mbi të gjitha, pasiguri.
Ajo që mungon, më shumë se ilaçet, është informacioni i qartë.
Në një kohë kur virozat sezonale janë të zakonshme, këtë vit duket se rikuperimi është më i ngadaltë. Mjekë të familjes flasin për kombinime virozash respiratore, për infeksione virale që largohen ngadalë, por lënë pas një inflamacion të zgjatur. Shpesh analizat dalin normale, ndërsa pacientët vazhdojnë të ndihen keq.
Epidemiologë kanë shpjeguar edhe më herët në media se virozat e dimrit nuk kanë gjithmonë një ecuri lineare: virusi mund të largohet, por simptomat të zgjasin për shkak të reagimit të sistemit imunitar. Në këtë kontekst, është përmendur shpesh rreziku i përdorimit të panevojshëm të antibiotikëve, të cilët nuk veprojnë ndaj viruseve dhe mund të bëjnë më shumë dëm sesa mirë.
Megjithatë, ajo që bie në sy është heshtja institucionale. Deri tani, nuk ka pasur një sqarim publik nga Ministria e Shëndetësisë për:
•çfarë po qarkullon konkretisht këtë dimër,
• pse simptomat po zgjasin më shumë se zakonisht,
• dhe si duhet të trajtohen rastet e zgjatura pa krijuar panik apo vetë-mjekim.
Në mungesë të këtij komunikimi, njerëzit mbeten mes këshillave të rrjeteve sociale, antibiotikëve pa recetë dhe frikës se “diçka nuk po shkon”.
Ekspertët theksojnë se pushimi, hidratimi dhe durimi janë pjesë e trajtimit, por po aq e rëndësishme është të dihet kur duhet patjetër kontroll mjekësor, sidomos në rastet me temperaturë të lartë të zgjatur, vështirësi në frymëmarrje apo përkeqësim pas ditës së dhjetë.
Në fund, problemi nuk është vetëm virusi.
Problemi është mungesa e një zëri zyrtar që t’u flasë njerëzve qartë, thjesht dhe me përgjegjësi.
Sepse shëndeti publik nuk menaxhohet me heshtje
