Mëngjesi, i konsideruar sot si një nga vaktet më të rëndësishme të ditës, ka pasur një histori të gjatë dhe të ndryshme në kultura dhe periudha të ndryshme historike.
Sipas historianëve të ushqimit, një nga regjistrimet më të hershme të konsumit të mëngjesit daton në Egjiptin e Lashtë, ku fshatarët konsumonin ushqime të thjeshta si bukë, birrë dhe qepë përpara se të niseshin në punë. Ky vakt ishte shpesh i rëndë, pasi ata nuk hanin përsëri deri në fund të ditës.
Gjatë Mesjetës në Evropë, mëngjesi nuk ishte një praktikë e zakonshme, pasi konsiderohej një shenjë grykësie nga Kisha Katolike. Vetëm fëmijët, të moshuarit, të sëmurët dhe punëtorët fizikë e konsumonin këtë vakt për të përballuar ditën. Vetëm në shekullin e 15-të termi “mëngjes” nisi të përdorej gjerësisht, ndërsa vakti u bë pjesë e përditshme e jetës në shekullin e 17-të.
Me kalimin e kohës, mëngjesi ka marrë forma të ndryshme në mbarë botën. Në Japoni, ai përfshin shpesh supë miso, oriz dhe peshk, i shoqëruar me çaj jeshil. Në Indi, mëngjesi ndryshon sipas rajoneve dhe mund të përfshijë pjata si dosa, roti dhe ushqime me erëza.
Në vendet nordike, mëngjesi është zakonisht i lehtë dhe përbëhet nga sanduiçe të hapura me djathë, peshk ose mish të ftohtë. Ndërkohë, në Afrikën e Veriut dhe Lindjen e Mesme, shakshuka, vezë të gatuara në salcë domatesh, është një zgjedhje e njohur.
