Shumë njerëz rriten me idenë se emocionet janë diçka që duhet kontrolluar, fshehur ose minimizuar. Ndoshta na është thënë: “Mos qaj”, “Mos u mërzit”, “Ji i fortë”. Këto fjali të vogla krijojnë një mënyrë të menduari ku shprehja e emocioneve interpretohet si diçka negative.
Si rezultat, të rriturit shpesh nuk dinë si t’i identifikojnë ndjenjat e tyre. Ata ndihen keq, por nuk e dinë pse. Trupi reagon, por mendja nuk e kupton. Kjo distancë midis trupit dhe ndërgjegjes shkakton tension të brendshëm.
Të fshehësh emocionet sjell përkohësisht qetësi, por nuk i zgjidh ato. Një emocion i fshehur nuk zhduket; ai qëndron brenda dhe shpesh përforcohet. Shpesh shfaqet në forma të tjera, si irritim, angth, lodhje ose shpërthime të papritura.
Mësimi për të shprehur emocionet kërkon kohë dhe durim. Fillon me pyetje të thjeshta: “Çfarë po ndjej tani?”, “Ku po e ndjej në trup?”, “Çfarë më nevojitet?”. Të flasësh me dikë mund të ndihmojë shumë, sidomos me njerëz që dëgjojnë pa gjykim. Emocionet janë pjesë e natyrës sonë dhe nuk janë armiqtë tanë. Kur i pranojmë, ne fillojmë të shërohemi. Të shprehurit e emocioneve është akt guximi.
