Në një kafene në West Village, mes një cigareje dhe një çaji klasik anglez, Walton Goggins po shijon një pushim të rrallë pas 16 muajsh pune të pandërprerë dhe udhëtimesh intensive. Tajlandë për The White Lotus, Utah për Fallout, dhe herë pas here shtëpia e tij – një tokë prej 125 hektarësh në pjesën veriore të Nju Jorkut, të cilën e quan “dhoma e ndenjjes së Zotit”. Jemi pa dyshim në epokën e Goggins, por aktori flet me përulësinë e një veterani që beson se gjithçka mund t’i rrëshqasë nga duart në çdo moment.
“Mendoj se jam një njeri mjaft i qasshëm,” thotë ai. “Pozicioni im në botë është: ‘Dua të pi një gotë me këtë tipin.’” (Fjalë që i vërtetohen në moment, një grup turistësh nga Atlanta, fansa të zjarrtë, e ndërpresin intervistën. Ai i pret me hijeshi të natyrshme.) Me një karrierë që nis në vitet ’90, Goggins është shfaqur në disa nga dramat më të vlerësuara të mijëvjeçarit të ri: një polic i pakontrollueshëm në The Shield, një punonjës transgjinor seksi në Sons of Anarchy, një ish-i dënuar dinak në Justified. Këto role përcaktuan tipin “Walton Goggins” – jugor, dredharak, ndoshta pak i dyshimtë.
Por tani, në të pesëdhjetat, Goggins po përjeton një rilindje profesionale falë tre projekteve që i kanë zgjeruar dukshëm gamën. Në Fallout, ai luan një “Ghoul” të pavdekshëm që endet në një Perëndim post-apokaliptik,, rol që i solli një nominim për Emmy dhe një numër të madh fansash që nuk e kuptonin përse ndiheshin tërhequr nga një kufomë ecëse. Në The Righteous Gemstones, luan “Uncle Baby Billy”, një ish-fëmijë yll që portretizon Jezusin adoleshent në një projekt me emrin “Teenjus”.
Në The White Lotus, ai e ndiente se sezoni i tretë do të ishte madhështor, por nuk ishte i përgatitur për ndikimin që do të kishte. Si Rick Hatchett, një shtegtar i mallkuar në një cikël të pafund hakmarrjeje dhe dhimbjeje, Goggins la një gjurmë që nuk u fshi lehtë.
M’u deshën gati gjashtë muaj e gjysmë që të buzëqeshja sërish.
Nga një kast i mbushur me performanca që u kthyen në meme, Rick ishte zbulimi më i madh dhe i hapi Goggins-it dyer që nuk i kishte imagjinuar. Në maj, ai parakaloi në tapetin e kuq të Met Gala si i ftuar i Thom Browne, me një kostum të çmontuar dhe fund elegant. Fundjavën pas saj, ai moderoi Saturday Night Live për herë të parë, duke bërë shaka me statusin e tij si zemërthyes në mes të jetës. Me sa duket, etiketimi “aktor karakteri” po mbetet pas. Bota më në fund po e njeh Walton Goggins si yll.
Pjesë thelbësore e mënyrës së punës së Goggins është që i trajton personazhet si njerëz të vërtetë. “Dua të besoj që mund të ngas makinën e të ndalem në shtëpinë e këtij personazhi.” Por zhytja në psikikën e Rick në The White Lotus ndikoi thellësisht në mënyra që s’kishin lidhje me famën.
Ta luash këtë personazh më hapi zemrën në mënyra që nuk i prisja. Kështu duket të jesh simbol seksi 53-vjeçar.
Goggins ka folur hapur për kthimin në Tajlandë, një rrugë që e kishte ndjekur më parë vite më parë, kur kishte shkuar atje i zhytur në pikëllim pas vdekjes së gruas së parë. Përmes Rick, ai kuptoi që më në fund kishte përpunuar atë dhimbje.
E mbart me vete, sepse të jep identitet. Është diçka për të cilën flet. Por nuk kam më nevojë të flas për të. Do të mbetet gjithmonë pjesë e përvojës sime, por nuk e mbaj më brenda me të njëjtën peshë si më parë. Dhe kjo është diçka e jashtëzakonshme.
Në serial, Rick është aq i përpirë nga mungesa e dashurisë atërore sa harron dashurinë që ka përballë. Për Goggins, kjo pasqyronte edhe sfida të tijat në marrëdhënie.
Unë di të jap dashuri. Por ta marr dashurinë? Është një muskul tjetër krejt. Mund të martohesh, të mbash dorën, i kam bërë të dyja disa herë në jetë. Por nuk ishte derisa pashë këtë karakter që kuptova: kjo është ajo që s’kam ditur ta bëj. Dhe thashë me vete: do ta bëj.
Por dashurinë e pranon pa hezitim nga djali i tij 14-vjeçar, Augustus. “Ma jep në një mënyrë që kurrë nuk e kisha menduar,” thotë. Kur Goggins është larg, Augustus vesh rrobat e tij.
Më tha: ‘Jam shumë si ti, babi. Më pëlqen si sillesh në botë. Më pëlqen si e prezanton veten.’ Qoftë edhe nëse do ndryshojë… kjo është dashuri. Por gjithsesi, mos vish xhaketën time të Gucci-t! Pozicioni im në botë është: ‘Dua të pi një gotë me këtë tipin’.
Rick u bë ikonë mode me këmishat “aloha”, duke i hapur rrugë Goggins për të shfaqur stilin e tij unik.
Stili im ka qenë gjithmonë ai që kam mundur të përballoj në atë moment, por gjithmonë ka qenë i imi, unik. Ka evoluar me kohën, por kurrë nuk ka ndryshuar, është një përzgjedhje e gjërave të rafinuara.
Ai ruan dy palë këpucë Maison Margiela që i ka blerë 14 vite më parë.
Janë qepur nga e para disa herë se janë grisur. Por janë cilësore. Nuk ka të bëjë me të marrësh një makinë me qira për t’u shfaqur në një festë. Ka të bëjë me të jetuarit në botë.
Të njëjtin mentalitet solli edhe në Saturday Night Live dhe Met Gala. U tha bashkëpunëtorëve: “Më përdorni.” Në SNL pranoi skenare të çuditshëm si ai për këpucët foshnjore apo për një shef që përdor “Squatty Potty”. “Këshilla më e mirë që mora ishte: je mysafir në shtëpinë e tyre. Dhe unë jam nga Jugu. Askush s’e bën më mirë se unë të qenit mysafir.” Edhe në përgatitjet për Met Gala me ekipin e Thom Browne, ai ishte i hapur:
Më pyetën për mendimin tim dhe thashë: ‘S’ka rëndësi. Shpreheni ju, unë do ta vishem siç duhet.’
Në monologun e SNL, Goggins bëri shaka me titujt ironikë që i janë kushtuar. (P.sh.: “Zemërthyesi më i ri i Hollywood-it është një burrë i yndyrshëm dhe depresiv që askush s’e pa duke ardhur.”) Këto tituj janë kthyer në shaka mes miqve të tij. “Kështu duket të jesh simbol seksi 53-vjeçar,” thotë. “Është si: ‘Do të flija me këtë tipin, por s’e kuptoj pse.’”
Regjisorja e fundit që e njeh më mirë se kushdo tjetër? Nadia Conners, gruaja e tij prej 14 vitesh. U takuan në një takim “biznesi”, që ai s’e dinte se ishte takim në çift.
Në drekë erdhi kjo grua e bukur, u ul pranë meje, iu kthye me shpinë gjithë tavolinës dhe tha: ‘Hajde futemi direkt në temë.’ Dhe biseda jonë vazhdon prej 20 vitesh.
Në filmin The Uninvited, një satirë hollivudiane që kthehet në reflektim për plakjen, mëmësinë dhe vdekjen, Goggins luan bashkëshortin e aktores Elizabeth Reaser. Ndërsa zakonisht relaksohet pas xhirimeve me një koktej dhe muzikë, këtë herë gjithçka ishte ndryshe.
S’jemi shkëputur asnjëherë nga historia. Por ishte e bukur ndjesia që të pyesnim njëri-tjetrin: ‘Je gati për nesër? Si e mendon?’ Të flasim për histori, kjo është pjesë thelbësore e marrëdhënies sonë.
Filmi i dha mundësinë të punojë edhe me mikun e tij të ngushtë Pedro Pascal, që e njohu përmes Sam Rockwell. “Gjatë Covid-it, rrinim shpesh bashkë: me distancë në oborr, në plazh. Pedro ka humor të shkëlqyer. Është tregimtar i mrekullueshëm. Është thjesht një njeri i jashtëzakonshëm.” Në vazhdim, Goggins po shqyrton një film horror psikologjik dhe një film në gjuhë të huaj.
Ka gjëra që s’e dija se doja t’i bëja, por tani që më kanë ardhur përpara, kuptoj që gjithmonë i kam dashur.
Dhe a do ta kishte përballuar këtë famë dy dekada më parë?
Kemi ecur në këtë rrugë për një kohë shumë të gjatë… Tani mund të ndalemi, të nuhasim lulet dhe të shohim që topografia ka ndryshuar.” Por thelbi i tij mbetet i njëjtë: “Peizazhi ka ndryshuar, por ti jo.
Për çdo gjë ka një sezon, dhe ky është sezoni i Walton Goggins.
Njerëzit po e shijojnë, dhe do të zgjasë sa të zgjasë. M’u deshën gati gjashtë muaj e gjysmë që të buzëqeshja.
Pas kësaj bisede, Goggins do të nisë një pushim të shumëmerituar në Greqi. Dhe për të, suksesi në këtë nivel është thjesht një vend i huaj.
Është si të udhëtosh drejt një vendi ku s’ke qenë kurrë më parë. Thjesht po shoh përreth dhe po e përthith gjithçka.
