Edhe pse nuk shprehin emocione si qentë apo macet, zvarranikët mund të njohin pronarin, të tregojnë besim dhe të kërkojnë siguri, thjesht e bëjnë këtë me një gjuhë krejt tjetër, shumë më të heshtur dhe primitive.
Prej vitesh diskutohet nëse gjarpërinjtë, iguanat, agamat me mjekër apo breshkat mund të krijojnë njëfarë lidhjeje emocionale me njeriun. Ndryshe nga kafshët tradicionale shoqëruese, të cilat janë zbutur për shekuj dhe kanë zhvilluar mënyra të qarta komunikimi me njerëzit, zvarranikët kanë mbetur më pranë natyrës së tyre të egër.
Ata nuk kërkojnë shoqëri, nuk vrapojnë kur i thërret, shpesh nuk pëlqejnë prekjen dhe nuk shprehin hapur emocione. Megjithatë, veterinerët dhe ekspertët e sjelljes po vënë në dukje gjithnjë e më shumë se edhe këto kafshë krijojnë një lloj lidhjeje, por në mënyrën e tyre.
Jeta e një zvarraniku rrotullohet rreth nevojave themelore: ushqimit, nxehtësisë, dritës, territorit dhe sigurisë. Në këtë realitet nuk ka vend për struktura sociale të ndërlikuara apo shfaqje emocionale si tek gjitarët shtëpiakë.
Por kjo nuk do të thotë se ata janë indiferentë ndaj njeriut. Shumë pronarë dhe veterinerë tregojnë raste kur zvarranikët reagojnë ndryshe ndaj personit që i ushqen dhe u siguron kushte të qëndrueshme, krahasuar me të huajt. Nuk është “dashuri” në kuptimin klasik, por është njohje dhe besim.
Sipas specialistëve, disa specie dallojnë qartë mes të njohurit dhe të panjohurit. Agamat me mjekër dhe disa hardhuca të tjera sillen më të qeta kur i prek pronari, ndërsa tensionohen kur afrohet dikush tjetër.
Breshkat, edhe pse nuk kanë mimikë të dallueshme, shpesh dalin nga fshehja sapo shohin personin që i ushqen dhe i afrohen xhamit të terrariumit, sikur po e presin. Iguanat, kur trajtohen me durim dhe kujdes, mësohen të qëndrojnë mbi supin e pronarit për kohë të gjatë, sepse këtë e lidhin me sigurinë dhe rutinën, shkruan PetMD.
Gjarpërinjtë mbeten më “të ftohtë” në sjellje, por edhe ata mund të mësohen se dora e njeriut nuk është rrezik. Një gjarpër i mësuar me prekjen nuk përpiqet të largohet me panik dhe nuk kafshon pa shkak, në botën e tyre, kjo është një shenjë e fortë pranimi.
Ekspertët paralajmërojnë se gabimi më i shpeshtë është projektimi i pritshmërive tona te zvarranikët. Ata nuk tundin bishtin nga gëzimi, nuk lëpijnë dorën dhe nuk afrohen për përkëdhelje.
Spektri i tyre emocional është më i kufizuar, por jo inekzistent. Shprehja e “afeksionit” te ta shihet ndryshe: qëndrim i qetë, mungesë reagimesh mbrojtëse, gatishmëri për të pranuar kontaktin dhe për të ngrënë pa stres në praninë e pronarit.
Një zvarranik që nuk fshihet, që nuk shfaq frikë dhe që sillet normalisht kur jeni pranë, në fakt po ju tregon maksimumin e besimit që mund të ofrojë.
Ndërtimi i kësaj marrëdhënieje kërkon kohë dhe durim. Ekspertët këshillojnë të mos detyrohet prekja, të shmangen lëvizjet e shpejta dhe ndryshimet e papritura në mjedis.
Zvarraniku duhet lënë të mësohet gradualisht me praninë e pronarit. Edhe nëse nuk kërkon kurrë kontakt aktiv, ai e dallon shumë mirë personin që e respekton nga ai që e streson.
A mund ta “dojë” një zvarranik njeriun? Jo në të njëjtin kuptim emocional si qentë dhe macet. Por ai mund të njohë, të besojë dhe të kërkojë stabilitet te njeriu. Dhe në botën e tyre instinktive, pikërisht kjo është forma më e lartë e lidhjes që mund të lindë.
