Tradhtia është ndër plagët më të rënda që mund të marrë një marrëdhënie. Për shumë njerëz, është vijë e kuqe: “nëse më tradhton, mbaroi”.
Por në praktikë, shumë çifte vendosin të mos ndahen menjëherë dhe pyesin veten: “A mund ta rifitojmë besimin?”. Psikologët thonë se është e vështirë, por jo e pamundur, me disa kushte shumë të qarta.
Hapi i parë është ndërprerja totale e lidhjes së fshehtë. Për sa kohë personi vazhdon të ruajë kontaktin e fshehtë me të tretin, çdo përpjekje për rehabilitim është iluzion.
Këtu s’ka “gri”: ose duhet të ketë një mbyllje të plotë, ose të mos flitet fare për rikonstruksion marrëdhënieje.
Hapi i dytë është transparenca. Personi që ka tradhtuar duhet të jetë gati të përgjigjet në pyetje të vështira, të tregojë ku është, me kë është, të pranojë një periudhë “kontrolli” më të madh, jo si dënim, por si proces rindërtimi besimi. Kjo nuk mund të zgjasë pafund, por fillimisht është e domosdoshme.
Nga ana tjetër, partneri i tradhtuar duhet të ketë hapësirë për të shprehur dhimbjen, zemërimin, zhgënjimin pa u gjykuar si “dramatic” apo “i lodhshëm”.
Një element kyç është të kuptohet pse ndodhi tradhtia. Jo për ta justifikuar, por për ta kuptuar kontekstin: a ishte varësi, krizë personale, mungesë e shkallëzuar komunikimi, probleme të pazgjidhura mes çiftit? Pa një reflektim të sinqertë, rreziku që historia të përsëritet mbetet i madh.
Ekspertët sugjerojnë se në rastet serioze, terapia në çift është shumë ndihmuese. Një palë e tretë neutrale mund të drejtojë bisedën, të vendosë kufij, të ndihmojë në identifikimin e modeleve shkatërruese dhe në krijimin e rregullave të reja.
Megjithatë, theksohet edhe diçka tjetër: jo çdo marrëdhënie duhet ose mund të shpëtohet.
Nëse tradhtia është përsëritur disa herë, nëse nuk ka pendesë të vërtetë, nëse vazhdon gënjeshtra dhe viktimizimi (“më detyrove ta bëj”), ndarja mund të jetë zgjedhja më e shëndetshme.
