Presidenti amerikan Donald Trump e pati thënë se qëllimi i SHBA-ve dhe Izraelit ishte ndryshimi i regjimit në Iran, kështu që Udhëheqësi Suprem i regjimit, Ali Khamenei, domosdoshmërisht ishte mes objektivave të sulmeve në vend.
Dhe kështu ndodhi: pas një dite zërash e mohimesh, erdhi lajmi për eliminimin e tij, së bashku me nusen dhe dhëndrin. Ishte vetë presidenti i SHBA-ve që e konfirmoi, duke konfirmuar edhe se sulmet ndaj Iranit do të vazhdojnë.
Sipas disa burimeve të regjimit iranian, vetë udhëheqësi kishte zhvilluar një plan emergjence për të siguruar mbijetesën e sistemit edhe nëse vritej ose rrëmbehej, siç i ndodhi presidentit venezuelian, Nicolas Maduro.
Kjo pasqyron aftësitë e gjera organizative që e lejuan Khamenein të forconte rrjetin komandues në të gjitha nyjet kryesore të sistemit, duke filluar me Pasdaranët, Gardën Revolucionare, gjatë 37 viteve si Rahbar (Udhëzues), çka kompensoi kredencialet e kufizuara fetare që kishte.
Kur themeluesi i Republikës Islamike, Ruhollah Khomeini, e zgjodhi si pasardhës në vitin 1989, Khamenei nuk ishte as një ajatollah.
Zgjedhja, siç e shpjegoi vetë Khomeini, ra mbi të, për shkak të aftësive politike, që konsideroheshin më të rëndësishme se ato shpirtërore.
Dhe Khamenei i konfirmoi, duke e konsoliduar më tej pushtetin, pavarësisht intolerancës së shumë ajatollahëve të mëdhenj shiitë, veçanërisht atyre nga shkollat e rëndësishme teologjike të Irakut.
Udhëheqja politiko-ushtarake e Iranit, e udhëhequr nga Khamenei, arriti të ruante një zinxhir komande edhe gjatë luftës së vitit të kaluar, kur për arsye sigurie, udhëheqësi u izolua në një vend të sigurt sekret e përdorimi i internetit dhe mjeteve të tjera të komunikimit duhej të kufizohej në minimum.
Burime brenda regjimit i thanë New York Times-it se Khamenei 86-vjeçar kishte mësuar nga ajo përvojë e vazhdoi përpara, duke lënë udhëzimet e nevojshme për t’u ndjekur dhe në rast se zhdukej.
Sipas këtyre burimeve, në atë rast, mbijetesa e regjimit do t’i besohej drejtpërdrejt Ali Larijani-t.
Ky i fundit, i emëruar gushtin e kaluar si sekretar i Këshillit të Sigurisë Kombëtare, është një nga figurat kryesore të konservatorizmit pragmatik në Iran dhe i përket një familjeje, historia e së cilës është e lidhur pazgjidhshmërisht me të Republikës Islamike.
Të njëjtat burime pohojnë se Larijani-t mund t’i bashkohen dy figura të tjera të rëndësishme: kryetari i Parlamentit, Mohammad-Bagher Qalibaf dhe ish-presidenti Hassan Rouhani.
Zgjidhja e propozuar do të përfshinte vetëm menaxhimin emergjent të çështjeve shtetërore, në pritje të zgjedhjes së një Rahbari të ri nga Asambleja e Ekspertëve, me 88 anëtarë.
Por, vlen të përmendet se nuk është përfshirë Mojtaba, djali i Khameneit, ndonëse për vite me radhë i përmendur veçanërisht nga qarqet e opozitës, si pasardhësi i mundshëm i tij.
