Japonia po hyn fuqishëm në garën për avionin e së ardhmes, pasi agjencia hapësinore japoneze JAXA ka realizuar me sukses një test të motorit hipersonik që mund të revolucionarizojë udhëtimet ajrore. Ekspertët japonezë zhvilluan testin në Qendrën Hapësinore Kakuda, ku arritën të simulojnë një fluturim me shpejtësi Mach 5, ose rreth 6.100 kilometra në orë. Një teknologji e tillë do të mundësonte që një udhëtim mes Tokio dhe New York të kryhej në vetëm 1 orë e 45 minuta. Ky projekt shkon shumë përtej avionëve aktualë supersonikë dhe tejkalon objektivat e kompanive që po përpiqen të rikthejnë fluturimet e stilit Concorde.
Gjatë provës, inxhinierët testuan një avion eksperimental kompakt të pajisur me motor me hidrogjen, ndërsa mjeti u ekspozua ndaj temperaturave ekstreme që afroheshin me 1.000 gradë Celsius. Një nga sfidat kryesore ishte mbrojtja termike e avionit, pasi temperatura të tilla mund të shkatërrojnë strukturat e avionëve tradicionalë.
Sipas JAXA-s, sistemi i izolimit termik funksionoi me sukses dhe arriti të mbante pjesët e brendshme të avionit në temperatura normale funksionimi. Përveç shpejtësisë, studiuesit analizuan edhe ndikimin mjedisor të motorit me hidrogjen dhe qëndrueshmërinë e teknologjisë hipersonike. Ekspertët e konsiderojnë këtë një hap të madh drejt epokës së re të aviacionit, ku udhëtimet ndërkontinentale mund të reduktohen në vetëm pak orë. Edhe pse nuk ka ende një datë për përdorim komercial, Japonia po tregon se synon të jetë një nga liderët globalë të teknologjisë ajrore të së ardhmes.
Gjurmët e bardha që lënë avionët në qiell nuk janë thjesht vija kalimtare, ato janë re artificiale që ndikojnë në klimën tonë. Këto gjurmë, të njohura zyrtarisht si “condensation trails” ose “contrails”, formohen kur gazrat e nxehtë dhe të lagësht që dalin nga motorët e avionit përplasen me temperaturat shumë të ulëta të atmosferës së sipërme. Avulli i ujit ngrin menjëherë rreth grimcave të blozës, duke krijuar miliona kristale të vogla akulli.
Ndërsa disa prej tyre zhduken brenda pak sekondash, të tjera qëndrojnë për orë të tëra në kushte me lagështi të lartë, duke u përhapur dhe duke formuar re të holla artificiale. Këto formacione klasifikohen zyrtarisht edhe nga agjenci si NASA si formacione “homogenitus” ose re artificiale. Megjithëse duken të padëmshme, contrails që zgjasin për një kohë të gjatë fshehin një ndikim të rëndësishëm klimatik.
