Vetëbesimi i fëmijëve ndërtohet që në vitet e para të jetës, dhe roli i prindërve është vendimtar në këtë proces. Megjithëse shumica e prindërve veprojnë me qëllime të mira, disa zakone të përditshme mund të ndikojnë negativisht në ndërtimin e besimit të një fëmije në aftësitë e veta, paralajmërojnë psikologët dhe terapistët.
Kritikat e vazhdueshme janë një nga arsyet kryesore që dëmtojnë vetëvlerësimin. Kur prindërit përqendrohen vetëm te gabimet e fëmijëve dhe rrallë ofrojnë reagime pozitive, krijohen ndjenja pasigurie dhe ankthi.
Në kontrast, reagimet konstruktive dhe lavdërimet e sinqerta ndërtojnë besim dhe inkurajojnë zhvillimin.
Krahasimet e fëmijëve me të tjerët gjithashtu mund të kenë pasoja të thella. Shprehje si “Pse nuk je si vëllai yt?” ose “Shiko si po ecin fëmijët e fqinjëve” nxisin ndjenja inferioriteti dhe konkurrencë të panevojshme, duke minuar vetëbesimin.
Psikologët theksojnë se njohja dhe lavdërimi i përpjekjeve të fëmijës janë kyçe.
Kur prindërit rrallë e shprehin këtë, fëmijët fillojnë të besojnë se nuk janë të mjaftueshëm të mirë.
Po ashtu, injorimi i emocioneve të fëmijës, si të themi “Mos qaj, s’ka gjë”, i mëson ata të shtypin ndjenjat, duke ulur vetëvlerësimin.
Kontrolli i tepërt dhe marrja e të gjitha vendimeve për fëmijët kufizon pavarësinë e tyre dhe nxit varësinë.
Në vend të ndëshkimeve të rrepta, specialistët sugjerojnë udhëzimin përmes pasojave, që i ndihmon fëmijët të mësojnë nga gabimet dhe të zhvillojnë besim në aftësitë e tyre.
Mungesa e kohës dhe vëmendjes nga prindërit gjithashtu dërgon mesazhin se fëmija nuk është i vlefshëm.
Ndërveprimet cilësore dhe dëgjimi aktiv forcojnë ndjenjën e dashurisë dhe sigurisë tek fëmijët.
Ekspertët theksojnë se fëmijët që rriten me mbështetje, mirëkuptim dhe komunikim të hapur zhvillojnë vetëbesim më të fortë dhe aftësi për t’u përballur me sfidat e jetës. Ndryshimet e vogla në zakonet e përditshme të prindërimit mund të kenë një ndikim të madh dhe afatgjatë në mënyrën se si një fëmijë e sheh dhe e vlerëson veten në të ardhmen.
