Një nga paradokset më të forta të traumës është fakti se ajo nuk shfaqet gjithmonë si dhimbje. Shpesh, ajo shfaqet si mungesë ndjenje. Njerëzit thonë: “nuk ndjej asgjë”, “jam bosh”, ose “sikur nuk më prek asgjë”.
Sipas Gabor Maté, mjek dhe autor i njohur, si dhe studiuesve të traumës komplekse, kjo gjendje quhet mpirje emocionale dhe është një mekanizëm mbijetese i sistemit nervor.
Kur emocionet janë tepër të forta për t’u përballuar, truri i “ul intensitetin” për të mbrojtur individin.
Në momentin e traumës, kjo mpirje mund të jetë e nevojshme për të mbijetuar. Por kur zgjat në kohë, ajo kthehet në një pengesë serioze për jetën emocionale.
Personi mund të duket funksional nga jashtë: punon, komunikon, ndjek rutinën e përditshme, por nga brenda nuk përjeton lidhje të vërtetë me emocionet, njerëzit apo edhe vetveten.
Psikologët e përshkruajnë këtë si një shkëputje midis mendjes dhe trupit. Emocionet ekzistojnë, por nuk “arrijnë” në vetëdije.
Tim Fletcher, këshillues i njohur globalisht në fushën e traumës komplekse, e përshkruan këtë gjendje si një formë të “ngrirjes emocionale”, ku individi nuk është më në dhimbje aktive, por as në gjallëri emocionale.
Kjo gjendje shpesh ngatërrohet me depresionin, por rrënja mund të jetë më e thellë: një sistem nervor që ka mësuar se ndjesia është e rrezikshme.
Shërimi, sipas ekspertëve, fillon kur njeriu fillon të ndiejë sërish në mënyrë të sigurt, pa frikë dhe pa gjykim.
