Një vështrim përvëlues i pikëllimit dhe forcës së një nëne pas një tragjedie të paimagjinueshme. Libri “When We See You Again” nga Rachel Goldberg-Polin është një vepër thellësisht prekëse që trajton dhimbjen, shpresën dhe forcën e lidhjeve familjare përballë humbjes dhe pasigurisë. Autorja ndërton një rrëfim që kap lexuesin emocionalisht dhe e fton të reflektojë mbi dashurinë, mungesën dhe qëndrueshmërinë shpirtërore.
288 faqe
Në mëngjesin e 7 tetorit 2023, djali 23-vjeçar i Rachel Goldberg-Polin, Hersh, u rrëmbye nga një festival muzikor i reklamuar si një festë uniteti dhe dashurie dhe, në atë moment, jeta e saj u nda përgjithmonë në “Para” dhe “Pas”. Gjatë 11 muajve të ardhshëm, ajo dhe bashkëshorti i saj, Jon, do të punonin pa u lodhur për të siguruar lirimin e pengjeve, për t’i dhënë pak humanitet situatës ndërsa ata po përjetonin një mundim të pamëshirshëm emocional dhe psikologjik. Fuqia e lutjeve të saj shpejt e bëri atë fytyrën e krizës së pengjeve. Dhe kur Hersh dhe pesë robër të tjerë u ekzekutuan pasi mbijetuan 328 ditë dhune dhe mizorie, ajo do të bëhej gjithashtu fytyra e kostos përfundimtare.
Në librin “When We See You Again”, Rachel derdh dhimbjen, dashurinë dhe mallin e saj në letër, duke u dhënë zë të thyerve midis nesh dhe duke na kujtuar se edhe kur bota ndihet e mbytur nga errësira, drita ekziston në një mënyrë tjetër. Si e gjejmë atë? Përvoja e saj ka qenë ekstreme, por në thelbin e saj, kjo është një histori universale e përpjekjes për të jetuar me pikëllimin. Është një histori se si kujtojmë dhe si vazhdojmë, se si vuajmë dhe si duam.
“Ka ditë kur thyhem plotësisht”, shkruan ajo. “Kam qarë për një ditë të tërë rresht. Nuk mendoja se ishte fizikisht e mundur, por të qarat nuk pushuan kurrë. Kjo është një kohë shumë e gjatë për të qarë. Vazhdoja të shpresoja se do të më mbaronin lotët. Dhe pastaj ka ditë kur ka një pëshpëritje dielli. Jo atje jashtë në qiell. Brenda meje. Brenda nesh.”
“When We See You Again” është një libër që nuk jep përgjigje të thjeshta, por ofron një hapësirë reflektimi dhe ndjenje. Ai na kujton se, edhe në mes të dhimbjes më të madhe, ekziston një forcë e brendshme që na ndihmon të vazhdojmë përpara dhe të mbajmë gjallë dashurinë për ata që kemi humbur.
