Për shumë vite, të jesh “ndryshe” ka qenë diçka që duhej fshehur. Në shoqëri ku normaliteti përcaktohej nga shumica, çdo sjellje, ndjesi apo pamje jashtë këtij rrethi etiketohej si “e çuditshme”. Por tani, më shumë se kurrë më parë, të jesh ndryshe është bërë një fuqi. Jo vetëm që nuk është turp, është privilegj. Dhe mbi të gjitha, është ajo që të dallon në një botë ku shumë duan të jenë kopje të njëra-tjetrës.
Nga mënyra si vishemi, deri tek mënyra si mendojmë apo ndjejmë, gjithçka unike na bën më njerëzorë. Shpesh harrojmë se shumë prej njerëzve më frymëzues të historisë nuk u përpoqën kurrë të “përshtateshin”. Ata dolën nga rruga e zakonshme dhe pikërisht kjo i bëri të pazëvendësueshëm.
Në realitetin e sotëm ku autenticiteti ka më shumë vlerë se perfeksioni, të jesh vetvetja është forma më e sinqertë e bukurisë. Pse të fshehësh mënyrën si mendon, shijet e tua, mënyrën si qesh, si emocionohesh apo edhe faktin që nuk e ndjek dot gjithmonë rrymën? Këto janë pikërisht gjërat që të bëjnë të paharrueshëm.
Në vend që të pyesësh “Si mund të jem si ata?”, ndoshta është koha të pyesësh “Si mund të jem më shumë vetja ime?”. Sepse, e vërteta është që askush tjetër nuk mund ta bëjë këtë më mirë se ty. Dhe ndoshta pikërisht kjo është ajo çka bota ka nevojë të shohë më shumë sot:
Njerëz që nuk kanë frikë të jenë ndryshe. Sepse në një botë që i sheh të gjithë njësoj, unikaliteti është forma më e bukur e guximit.
