Njohja e ndjenjave është një hap themelor drejt mirëqenies emocionale. Shpesh ne ndiejmë diçka, por nuk dimë ta shpjegojmë. Kjo ndodh sepse nuk jemi mësuar t’i identifikojmë ndjenjat që fëmijë. Shumë prej nesh mësuan t’i shtypin ose t’i injorojnë. Rezultati është konfuzion i brendshëm. Për ta thyer këtë cikël, duhet të fillojmë me vetëvëzhgim të butë. Të pyesim veten: “Si po ndihem tani?”, “Pse po ndihem kështu?”, “Çfarë dua në këtë moment?”.
Ndjenjat shfaqen fillimisht në trup. Tensioni në shpatulla mund të tregojë stres. Pesha në gjoks mund të tregojë trishtim. Rrahjet e shpejta të zemrës shpesh tregojnë ankth ose eksitim. Kur i vërejmë këto shenja fizike, ne fillojmë të lidhim trupin me mendjen.
Pranimi është hapi tjetër. Të pranosh nuk do të thotë të pajtohesh me ndjenjën, por ta lejosh të jetë. Ndjenjat vijnë për të kaluar, jo për të qëndruar.
Nëse u hapim vend, ato largohen më shpejt. Biseda, shkrimi, frymëmarrja e qetë dhe reflektimi i ndihmojnë ndjenjat të rrjedhin natyrshëm. Kur kuptojmë ndjenjat tona, ne kuptojmë veten. Dhe kur kuptojmë veten, jeta bëhet më e qartë dhe më e lehtë për t’u jetuar.
